بشارت‏هاى الهى به بندگان مؤمن‏

امام صادق عليه السلام به دنبال گفتار نورانى خود مى‏فرمايد:

در چنين حال با عظمتى كه حال سجده و حال خلوت با حضرت رب العزه است، اگر عبدى در مقام گول زدن نفس و خدعه و فريب خود باشد و از بشارت‏هاى حضرت دوست كه به هنگام احتضار به مؤمن مى‏دهند و راحت قيامت كه محصول عبادت خالص و بندگى با حقيقت است غافل بماند و امر سجده با آنهمه اهميتش برايش بازيچه و سرگرمى باشد و از جذب درجاتى كه براى سجده‏كنندگان مقرر شده عاجز بماند به فوز و فلاح و رستگارى و نجات نرسد!!

آرى، در قرآن مجيد و روايات مهم اسلامى، مى‏خوانيم كه مؤمن به هنگام احتضار، به مزد اعمال صالحه و ايمان پر قيمتش مشرف به بشارت‏هاى الهى و ارواح طيبه پيامبر و ائمه عليهم السلام مى‏گردد و بر اين اساس مرگ و جان دادن براى او از عسل شيرين‏تر مى‏نمايد.

انسانى كه عمرى رعايت حلال و حرام حضرت حق را كرده و واجبات خود، به خصوص نماز را بنحوى كه مولا از او خواسته به انجام رسانده و از كبائر و لذت‏هاى شيطانى يا همه سختى‏هايش دست كشيده، بايد مشرف به شرف بشارت‏هاى حق و ملائكه و اوليا گردد و سجده‏كنندگان حقيقى از اتم مصاديق اين‏گونه آيات و رواياتند و اينان پس از انتقال به عالم بعد به روح و ريحان و راحت الهى برسند و از نعيم ابد حضرت دوست، به مزد بندگيشان بهره‏مند شوند.

بسيار نابجاست كه عبد، از چنين بشارت‏هاى قرآنى و روايى نسبت به مؤمن بوقت احتضار و راحت قيامت بوقت ورود به محشر غافل و لاهى بماند و بر اثر اين غفلت، از سجده حقيقى باز مانده و سجده‏اش بازى و خدعه و فريب نفس و خلاصه ارضاى هوس باشد!