نقش ثروت خديجه (س) در برپايى دين اسلام‏

در روايت دارد كه در روز غربت پيغمبر (ص)، خديجه (س) وزير صادق پيغمبر (ص) بود و پيغمبر (ص) در كنار او آرامش مى‏يافت.  با اين كه خديجه (س) پيش از ازدواج با پيامبر (ص)، زنى ثروتمند بود، تمامى بيست ميليون دينار ثروت خود را در مسير و راه پيغمبر هزينه كرد. ابن‏عباس در تفسير آيه «وَ وَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى‏» فرموده: خداوند مى‏گويد: خداوند تو را پيش قومت، فقير يافت بى‏آن كه مالى براى تو باشد، پس با مال خديجه تو را بى‏نياز كرد. «43» پيغمبر نيز درتجليل اين‏ فداكارى فرمود: «مَا قَامَ وَ لَا اسْتَقَامَ دِينِى الَّا بِشَيْئَيْنَ: مَال خَدِيجهِ وَ سَيْفِ عَلِىِّ بْنِ ابِى‏طَالِبٍ» : اين دين به مال خديجه (س) و شمشير على (ع) تا روز قيامت پا بر جا شد؛ يعنى پيغمبر (ص) ثواب مال خديجه (س) را گذاشت كنار شمشير على (ع). در پاسخ به اين تلاش‏ها و يارى‏ها بود كه پيغمبر (ص) خديجه (س) را به پاداش خانه‏اى در بهشت بشارت داد، خانه‏اى از يك قطعه (از زبرجد) در بهشت كه در آن رنج و ناآرامى نيست.  خديجه (س) تمام سختى‏ها را همراه پيغمبر (ص) تحمّل كرد و تمام هزار شبانه‏روزى كه حضرت (ص) در شعب ابى‏طالب حبس بود، اين بانو خم به ابرو نياورد. اين زن، هزار شبانه‏روز، تشنه، گرسنه و پابرهنه در محاصره دشمن به سرآورد و در اين مدّت، هميشه به پيامبر (ص) مى‏گفت: جان من فداى تو باد!

او كه از آن هزار شبانه‏روز محاصره، به درآمد، از بس كه در اين محاصره زجر ديده بود، بيمار شد و به مرگ نزديك گشت.