نعمت اشك بر خدا و اوليا

اما اين سه آيه براى رواياتى كه آثار گناه را بيان مى‏كنند مقدمه بود. اين‏ها وقتى به عالم بعد وارد مى‏شوند، آنجا را روشن مى‏كنند. وقتى امام زين العابدين  عليه‏السلام گلوى بريده پدر را روى خاك گذاشت، همين را فرمود:

« أبتاه ! أما الدنيا فبعدك مظلمة و امّا الآخرة فبنور وجهك مشرقة »

تو رفتى، تمام دنيا تاريك شد، اما عالم آخرت را به نور خودت روشن كردى.

در آخر سوره حديد مى‏فرمايد:

 « يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَـتِ يَسْعَى نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمَـنِهِم »

 زنان و مردان مؤمن در قيامت به قدرى روشنايى دارند كه در روشنايى پيش رو و دست راست خود حركت مى‏كنند.

يكى از نشانه‏هاى محسنين، گريه است:

« أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ »

« ذَ لِكَ جَزَآءُ الُْمحْسِنِينَ »

 تا حدى براى شما روشن شد كه با اين گريه‏اى كه خدا به شما داده است، شما نيز محسن هستيد. ما نمى‏گوييم كه به طور كامل محسن هستيم، اما بويى از محسن بودن در ما هست. يكى از علائمش اين است كه تا اسم خدا را مى‏شنويم، دعاهاى مربوط به او را مى‏خوانيم و اسم اولياى خدا را مى‏شنويم، اشك مى‏ريزيم. چشم ما نعمت اشك دارد.

گاهى انسان از شدت عشق و محبت، پشيمانى و ندامت بر گناه در تحير مى‏ماند كه او اين همه به ما عنايت دارد كه به ما بويى از محسنين مرحمت فرموده 
است كه تا اسم او و اوليائش را مى‏شنويم يا مى‏خوانيم، دل ما را تكان مى‏دهد، قلب ما را مى‏لرزاند و اشك ما را جارى مى‏كند.

ديد مجنون را يكى صحرانورد

 در ميان باديه بنشسته فرد

ساخته بر ريگ ز انگشتان قلم

 مى‏زند حرفى به دست خود رقم

گفت: اى مفتون شيدا ! چيست اين؟

 مى‏نويسى نامه سوى كيست اين؟

گفت: شرح حسن ليلى مى‏دهم

 خاطر خود را تسلّى مى‏دهم

چون ميسر نيست من را كام او

 عشق بازى مى‏كنم با نام او