كرامت انسان

يكى از تابلوهاى ارزنده قرآن مجيد در باره عظمت انسان، غير از آيه علم و  هدايت و امانت كه قبلاً مطرح شده، آيه كرامت است:

 « وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِى ءَادَمَ وَحَمَلْنَـهُمْ فِى الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْنَـهُم مِّنَ الطَّيِّبَـتِ »

 من انسان را گرامى داشتم و به او كرامت دادم.

چگونه انسان را گرامى داشت؟ امام  عليه‏السلام در خطبه شب عاشورا فرمودند:

 «اللَّهُمَّ إِنِّي أَحْمَدُكَ عَلَى أَنْ أَكْرَمْتَنَا بِالنُّبُوَّةِ»

 با اين قوانين و مقرراتى كه براى ما فرستادى و ما به آنها عمل كرديم، كرامت در ما ظهور پيدا كرد. كرامت به اين است كه بنده واقعى خدا باشد و مولايى به جز وجود مقدس او را انتخاب نكند، معشوقى و محبوبى به جز حضرت حق، براى خود انتخاب نكند. ما بنى آدم را گرامى داشتيم و دريا و خشكى و هر چه در اين عالم، پاك بود، مخصوص او قرار داديم.

 « لَقَدْ خَلَقْنَا الاْءِنسَـنَ فِى أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ »

 من وقتى انسان را آفريدم به خودم تبريك گفتم.

   « فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَــلِقِينَ »

 اينقدر اين موجود گسترده و با عظمت است.

بيداران راه الهى مى‏گويند: خدا، معراج تو است كه بايد با كنترل زبان و عدالت در گفتار و دفاع از حق به آن رسيد.