معاد در قرآن‏

قرآن، كتاب راهنمايى وارشاد است و براى اقامه عدل در اين جهان آمده است. راهنمايى براى اقامه عدل، ضامن اجرا مى‏خواهد و گر نه راهنمايى لغو خواهد شد و اين ضامن اعتقاد محكم و استوار به معاد است.

ستمكارانى كه از هشدار قرآن بهراسند، دست از ستم بر مى‏دارند و نيز گنهكاران دست از گناه مى‏شويند. قرآن كتاب اميد است، اميد مظلومان و ستم‏ديدگان، اميد نيكوكاران و پارسايان.

عقيده معاد بر پايه عقيده به مبدء قرار دارد و سخن قرآن در معاد با خداپرستان مى‏باشد، خداى عادل، توانا، بينا، حكيم؛ خدايى كه اين جهان را بيهوده نيافريده، خدايى كه انسان را حاكم بر جهان قرار داد و او را به سوى حق و حقيقت دعوت كرد و فرستادگانى از جانب خود براى او فرستاد و قرآن را پيام خود براى وى قرار داد.

مردى استخوان پوسيده مرده‏اى را در دست گرفت و به هم ساييد تا گرد شد و به هوا رفت و بر زمين ريخت سپس پرسيد:

كيست اين استخوان پوسيده پراكنده در هوا و زمين را بتواند زنده كند تا كيفرش دهد؟ قرآن به او چنين پاسخ داد:

زنده‏كننده‏اش كسى است كه او را از نيست بودن به هستى آورده است و هيچ را چيز كرده، آيا قدرت بر كدام يك از اين دو بيشتر است؟ قدرت بر هيچ را چيز كردن كجا و قدرت بر چيزى را چيز دگر ساختن! آن قدرت، بديهى بشر است چون همه مى‏دانند كه نبوده‏اند و بود شدند و پايه برهان قرآن بر چيزى كه بديهى همه افراد بشر است قرار دارد «1».

تمام نابسامانى‏هاى فردى و خانوادگى و اجتماعى انسان در همه امور زندگى، معلول بيمارى‏هاى قلبى او از قبيل: كبر، حرص، بخل، حسد، كينه، نفاق، خودخواهى، خودپرستى و غفلت از حقايق است. تنها نسخه‏اى كه قدرت دارد بشر را از اين بيمارى‏هاى قلبى كه سبب همه‏ نابسامانى‏هاست درمان كند قرآن مجيد است.

بنابراين جهانيان به ويژه مسلمانان اگر بخواهند از اين اوضاع نكبت‏بار و مفاسد خانمان‏سوز نجات يابند، بايد قرآن را با تدبر و انديشه در آياتش بخوانند و اين خواندن را به طورى جدى براى درمان دردهاى قلبى قرار داند زيرا خواندن و نفهميدن و به كار نگرفتن، هيچ دردى را دوا نمى‏كند و هيچ مرضى را به درمان نمى‏رساند.