محروم ماندن از سعادت ابدى‏

 نذر بن مالك ارحبى، ساعتى به شهادت ابى‏‌عبداللّه عليه‏السلام مانده، از ايشان اجازه رفتن گرفت و عرض كرد: قرار ما با هم اين بود كه اگر تو پيروز شدى، ما تا آخر بمانيم؛ اما اگر نشانه‏هاى شكست تو نمايان شد، ما را رها كنى تا برويم! امام فرمودند: كجا مى‏خواهى بروى؟ تو با بهشت فاصله‏اى ندارى! از صبح در ركاب من با عُمر سَعد جنگيده‏اى و فعاليت كرده‏اى، به چه دليل مى‏خواهى بروى؟ گفت: ما با هم اين‏گونه قرار گذاشتيم. بنابراين، به ماندن من اصرار نكن! امام فرمود: برو! او هم فرار كرد و رفت. كسى نمى‏داند او بعدها چه حسرتى براى اين كار خود خورد، اما مگر پس از رفتن از نزد امام چقدر زندگى كرد و از تنعمات دنيا چه اندازه بهره برد؟ در عوض، خود را از سعادت ابدى محروم كرد، چون در چشم او حسين و كربلا كوچك آمد و دنيا بزرگ. لذا، دنيا را ترجيح داد و جذب آن شد.

برگرفته از کتاب اندیشه در اسلام نوشته استاد حسین انصاریان