توكل و اميد در زندگى بزرگان‏

الف. مرحوم كلينى (ره)

در گذشته، در منطقه رى، چند روستاى معروف از جمله قريه «كلين) وجود داشت كه پايين‏تر از بارگاه حضرت عبد العظيم حسنى واقع بود.
كلينى، صاحب كتاب ارجمند و شريف اصول كافى، در همين ده به دنيا آمد. او از طريق تربيت‏هاى پدر خود و عالمان ربانى ديگر اميدوار بود بتواند با استفاده از امكانات خدادادى‏اش‏مانند عقل و بدن سالم‏به عالم بزرگى در جهان اسلام تبديل شود. بنابراين، هيچ وقت به خود اين‏گونه تلقين نكرد كه من روستايى‏زاده‏اى بيش نيستم، زندگى مادى بسيار معمولى‏اى دارم، و روزگارم به سختى سپرى مى‏شود.
قرآن مجيد انسان را از تلقين منفى و نااميدى برحذر مى‏دارد و مى‏فرمايد: اين حرف‏ها باعث دلسردى وى ياس مى‏شود و انسان را تا مرز كفر به پروردگار پيش مى‏برد.
اين بچه روستايى از كلين عازم بغداد شد و در محضر علما زانو زد، استقامت ورزيد، مشكلات را تحمل كرد، و اميد داشت امكانات خود را در راه تحصيل علم به كار بگيرد تا به مقامات عالى دست يابد.
گوهر معرفت آموز كه با خود ببرى كه نصيب دگرانست نصاب زر و سيم.

در نهايت نيز، پس از سال‏ها، تبديل به وجود مبارك كلينى صاحب ده جلد كتاب كم‏نظير اصول كافى (حاوى نزديك به هفده هزار روايت معتبر از پيغمبر اكرم و اهل بيت عليهم السلام) شد.