درس گرفتن از ويرانه‏ ها

يكى از كارهاى جالب پيامبر عظيم الشأن اسلام صلى الله عليه و آله اين بود كه گاهى با اصحاب به خانه خيلى قديمى و متروكه‏اى مى‏رسيدند كه اتاق‏ها و ديوارهاى آن خراب شده بود، حضرت مى‏ايستادند و با اين در و ديوار فرو ريخته حرف‏هاى جالبى مى‏زدند.

سؤال مى‏كردند: آن معمارى كه نقشه تو را كشيد، بنّايى كه تو را ساخت، كارگرهايى كه در كنار دست بنّا كمك كردند، كجا هستند؟ كسانى كه در اينجا زندگى كردند، بچه‏هاى آنان و نسل بعدى صاحبان اين خانه كجا هستند؟
بعد به اصحاب رو مى‏كردند و مى‏فرمودند: عمر اين ديوارها و اتاق‏ها بيشتر از سه چهار نسل بوده است، آنها همه زير خاك گور رفتند و اين خرابه هنوز باقى است.
چقدر افراد اين خانه به خاطر دنيا يقه پاره كردند، حرام و حلال كردند، دعوا كردند و فحش دادند و با هم قهر كردند، همديگر را سوزاندند، دل‏ها را شكستند.  گفت: حرف اين مسيحى مرا تكان داد و بيدارم كرد. اين زندگى تو كه از منطق و عقل خيلى دور است. اين گونه زندگى، در خواب غفلت زندگى كردن است. در اين زمينه روايتى را از رسول خدا صلى الله عليه و آله ديدم كه واقعاً كلام حضرت، تجلّى علم خدا است. اين حرف‏ها از آسمان علم پروردگار طلوع كرده و اصلًا با چيزى قابل مقايسه نيست.