حكايتى از مرحوم ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى‏

ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى‏ - استاد اخلاق امام (ره)- در نجف، شاگرد چهره‏هاى برجسته‏اى بودند كه در نهايت به آخوند ملاحسينقلى همدانى‏ مى‏رسد كه داستان زندگى او نيز داستان عجيب و شنيدنى است؛ كه بعد از شيخ انصارى‏  در مقام مرجعيت شيعه قرار گرفت، ولى مرحوم آيت الله سيد على شوشترى اجازه نداد كه او مرجع تقليد شود، گفت: خدا شما را براى مرجع تقليد شدن نيافريده است، اگر طبل مرجعيت بزنيد، قيامت گريبانت را مى‏گيرند، خدا تو را ساخته است كه با اين نفَس و علمى كه به تو داده است، انسان بسازى، نه فقه و اصول بگويى. ايشان نيز قبول كردند:

چقدر خوب است كه شخص بيدارى در گوش خواب زده‏اى بگويد: راه تو اين نيست و او نيز قبول كند. گفت: تو اگر مى‏خواهى مرجع تقليد شوى، بايد در جهنم بروى. تو مسير ديگرى را بايد طى كنى.

حاج آقا حسين مى‏فرمودند: شب چهار شنبه به مسجد جمكران رفته بودم. آن مسجد قديمى كه چقدر با روح و با معنويت بود. چه كسانى آنجا نماز خواندند. من خودم چه نمازهايى و چه حال‏هايى را آنجا ديدم و چه دعاهايى را ديدم كه مستجاب شد.

گفت: نماز صبحم را در آنجا خواندم و پياده به قم برگشتم. نزديك ظهر بود، گفتم: كنون كه تا اينجا آمده‏ام، بروم جمالِ «جمال السالكين» حاج ميرزا جواد آقاى ملكى تبريزى را زيارت كنم. كار ديگرى نداشتم، فقط مى‏خواستم بروم تا ايشان را ببينم، چون انسان با ديدن اين چهره‏ها، به ياد خدا مى‏افتد.