بهشتيان و دوزخيان‏

لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى‏»

آنان كه عمر خود را تا حال به نيكى، زيبايى و درستى هزينه كردند، «أَحْسَنُوا» ماضى است. براى آنها چه چيزى در آخر زندگى مى‏ماند؟ «الْحُسْنى‏» بهتر از عمرى كه هزينه كردند، براى آنها قرار دادم.
يعنى چه؟ يعنى اينها خدمت كردند و من پاداش بهتر از خدمت را براى آنان قرار دادم. نماز خواندند، روزه گرفتند، كمك كردند. هر چيزى را كه مى‏خواهيد، حساب كنيد:
«لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى‏»
به تمام عبادات و خدمت‏هاى آنان، پاداش بهتر مى‏دهم.
تمام است؟ مى‏فرمايد: نه. به همه عبادات و خدمت‏هاى آنان پاداش بهتر مى‏دهم، اما از نظر منِ خدا تمام نيست؛ «زِيادَةٌ» ما اين اضافه را نمى‏دانيم چيست كه براى شما بگوييم. چيزهايى درباره اين «زِيادَةٌ» نوشته‏اند، اما قانع كننده نيست.
«وَ لا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ»
محال است اين‏ها نزد من خجالت زده باشند. كه در قيامت سر خود را پايين بيندازند و شرمسار و خجالت زده باشند، نه. اين‏ها خيلى عزيز، با م نزلت، با رتبه و جايگاه بلند هستند.
آخر آيه مى‏فرمايد:
«أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ» 
اين هزينه كردن عمر در صراط مستقيم است.
دوباره برمى‏گردد و آن كسانى كه در آيه اول، زندگى آنان را به آب مثال زده است، مى‏فرمايد:
«وَ الَّذِينَ كَسَبُوا السَّيِّئاتِ» 
آن افرادى كه همه عمر، فقط براى شكم، گناه، معصيت، فريب، مكر، حيله، زندگى كردند، با اين‏ها چه مى‏كند؟
در آيه قبل مى‏فرمايد: آن كسانى كه عبادت و خدمت كردند، پاداش بهتر از آنها و زيادتر نيز مى‏دهم. اما اين‏هايى كه با من، انبيا، قرآن و ائمه عليهم السلام جنگيدند، همه چيز را زير پا گذاشتند، شانه بالا انداختند، سينه سپر كردند، هر چيزى خواستند گفتند، خوردند و بردند، زنا كردند، عرق خوردند، مال مردم را خوردند، جنايت كردند، فقط به اندازه گناهشان آنها را كيفر مى‏دهم. آنها را ذرّه‏اى اضافه‏تر جريمه نمى‏كنم.
اگر ما باشيم، گنهكار را به صد برابر جرمش به مجازات مى‏كشيديم، اما خدا تمام بدكاران عالم را به اندازه بدى آنان كيفر مى‏دهد. اما
«وَ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ»
تمام وجودشان را خوارى فرا مى‏گيرد،
«ما لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ»
كسى از جانب خدا در قيامت اين‏ها را يارى نخواهد كرد.
«كَأَنَّما أُغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّيْلِ مُظْلِماً»
صورت اين‏ها در قيامت مانند اين است كه قطعه‏اى از شب بسيار تاريك، تمام صورت آنان را سياهى پوشانده است. اين‏ها را انگشت نما مى‏كنند و آبروى آنان را مى‏ريزند.
«أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ» 
اين‏ها كل زندگى خود را به آتش كشيدند. به اين ظاهر زيباى زندگى دنياى آنها نگاه نكنيد.