فارسی
چهارشنبه 29 فروردين 1403 - الاربعاء 7 شوال 1445
قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه
0
نفر 0

راهيابى به بارگاه ربوبى

تا اينجا به مناسبت كلمه مسجد ، شرحى كه از نظر آيات و روايات لازم بود ، دانستيد ؛ اكنون به خواست الهى به شرح روايت پرداخته مى شود . امام صادق عليه السلام مى فرمايد :  چون به در مسجد رسيدى ، به حقيقت بدان كه قصد و نيت كرده اى كه به در خانه سلطان بزرگ و عظيم الشأنى بروى و به بساطى راه يابى كه در آن بساط جز براى پاكان راهى نيست و براى غير صديقان براى احدى اذن جلوس در آن بساط و بارگاه وجود ندارد . در كتاب «المناقب» ابن شهرآشوب و «روضة الواعظين» فتّال نيشابورى مى خوانيم : وجود مقدس حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام چون وضو مى ساخت ، بند بند بدنش مى لرزيد و رنگ مباركش زرد مى شد ؛ چون سبب اين حالت را از حضرت مى پرسيدند ، مى فرمود : سزاوار است كسى كه مى خواهد در پيشگاه حضرت ربّ العرش به بندگى بايستد ، رنگش زرد شود و در مفاصلش رعشه افتد !
و چون به مسجد مى رفت ، وقتى كنار درِ مسجد قرار مى گرفت ، سر به جانب آسمان بر مى داشت و مى گفت :
إلهي ضَيْفُكَ بِبابِكَ يا مُحْسِنُ قَدْ أَتاكَ الْمُسيءُ فَتَجاوَزْ عَنْ قَبيحِ ما عِنْدي بِجَميلِ ما عِنْدكَ يا كريم .
اى خداى من ! اين مهمان تو است كه به درگاه لطف و كرم و مرحمت و محبّتت ايستاده . اى مولاى نيكوكارم ! بنده اى تبه كار به نزدت آمده از كردار زشتش به خوبى هايت درگذر اى بزرگوار .
خداوند بزرگ را از ديدگاه قرآن مجيد در نظر بگيريد :  لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ ، اللّهُ لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ  ، لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ  ، لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ  ، فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ  ، اللَّهُ لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ، لَهُ الْحَمْدُ فِي الأُولَى وَالآخِرَةِ  ، وَمَا مِنْ إِلهٍ إِلاَّ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ  ، وَهُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ  ، وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ، وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ، وَاللّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ، وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ  ، وَاللّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ  ، وَكَانَ اللّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطاً ، وَكَانَ اللّهُ غَنِيّاً حَمِيداً.
جز او خدايى نيست ، رحمتش بى اندازه و مهربانى اش هميشگى است * خداى يكتا كه جز او هيچ معبودى نيست ، زنده و قائم به ذات [ و مدّبر و برپا دارنده و نگه دارنده همه مخلوقات ]است * جز او هيچ معبودى نيست ؛ تواناى شكست ناپذير و حكيم است * جز او معبودى نيست ، زنده مى كند و مى ميراند * پس برتر است خدا آن فرمانرواى حق [ از آن كه كارش بيهوده و عبث باشد ] * خداى يكتا كه معبودى جز او نيست ، پروردگار عرش بزرگ است * همه ستايش ها در دنيا و آخرت ويژه اوست * و هيچ معبودى جز خداى يگانه قهّار نيست * و او حكيم و داناست * و خدا داراى فضل بزرگى است * و او شنوا و داناست * و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است * و خدا بسيار عطا كننده و داناست * و خدا به همه چيز داناست * و خدا همواره بر هر چيزى احاطه دارد * و خدا همواره بى نياز و ستوده است* .
ساير اوصاف جمال و جلال و كمال او را نيز در قرآن ببينيد ، آن گاه به روايات در باب توحيد و اوصاف حضرت حق بنگريد ، سپس با حوصله اى كامل و دقتى وافر در صنع و آفرينش حضرت دوست نظر كنيد : در آفرينش خود و آنچه به شما عنايت شده ، در آفرينش موجودات ارضى ، سمايى ، بحرى ، برى ، ذره بينى و خلاصه از عرش تا فرش ، در كتبى كه با استناد به قرآن و روايات ، يا پيشرفت هاى علمى نوشته شده توجه بيشترى نماييد تا در حدّ ظرفيت عقلى و وجدانى خود به عظمت حضرت حق پى برده ، آن گاه بفهميد كه وقتى به مسجد مى رويد در خانه كدام ملك عظيم هستيد و كدام قدم در پيشگاه مقدس او راه دارد ؟!
آيا با بار گناه و دل سياه و آلوده بودن به رذايل نفسى و دور بودن از نيت پاك و عمل صحيح و خلاصه بدون پاك بودن درون و برون و مستقيم بودن ظاهر و باطن امكان ورود به مقام حضرت دوست هست ؟!
با اين نحوى كه اكثر مردم زندگى مى كنند كه آلوده به انواع گناهان و تخلفات اعضا و جوارح اند و اكثرا حقوق حقه يكديگر را رعايت نمى نمايند و به مسائل الهى و معارف حقه اهميت نداده و در مقام كسب نور نيستند ، امكان ورود به محضر يار نيست ، مگر اين كه از تمام آلودگى هاى ظاهر و باطن دست بردارند ، آن گاه به سوى حريم حضرت او حركت كنند .
قرآن مجيد ، راه به سوى حريم قرب را به روى پاكان و دارندگان عمل صالح باز مى داند ، آنجا كه مى فرمايد :
مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ وَالَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ .
كسى كه عزت مى خواهد ، پس [ بايد آن را از خدا بخواهد ، زيرا ] همه عزت ويژه خداست . حقايق پاك [ چون عقايد و انديشه هاى صحيح ] به سوى او بالا مى رود و عمل شايسته آن را بالا مى برد . و كسانى كه حيله هاى زشت به كار مى گيرند براى آنان عذابى سخت خواهد بود ، و بى ترديد حيله آنان نابود مى شود .


منبع : برگرفته از کتاب عرفان اسلامی استاد حسین انصاریان
0
0% (نفر 0)
 
نظر شما در مورد این مطلب ؟
 
امتیاز شما به این مطلب ؟
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:

آخرین مطالب

همایش تخصصی هم اندیشی پیرامون عرفان اهل بیت (ع) ...
بدعت در دين
خودآرايى دنيا
لباس ظاهر نعمت الهى
تلاش برای تحریف وقایع عاشورا: «ابن زیاد» نگذاشت ...
چهار عنصر وجود انسان
تكرار «الرحمن الرحيم» در سوره حمد
فهرست ها
اسرار غسل
فهرست

بیشترین بازدید این مجموعه

قرآن بیشتر به نفس عنایت دارد تا عقل
سفارش به استاندار
علل از دست رفتن نعمت
توجه به نعمت
فهرست
اطعام به یتیم
بدعت در دين
چهار عنصر وجود انسان
لباس ظاهر نعمت الهى
اسرار غسل

 
نظرات کاربر

پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز



گزارش خطا  

^