خوف از خدا در دعاهاى اسلامى

حضرت على عليه‏السلام در دعاى كميل از خداوند بزرگ مى‏خواهد كه ترسش از پروردگار ترس اهل يقين باشد ، ترسى كه از ابتداى ظهورش در انسان ، تا لحظه مرگ ، نمى‏گذارد آدمى به گناه دچار گردد ، مى‏فرمايد :وَأَخافَكَ مَخافَةَ الْمُوقِنين .و بترسم از تو مانند ترسيدن يقين‏كنندگان . حضرت سجّاد عليه‏السلام در زيارت امين اللّه در ارزش اشكى كه به خاطر ترس خدا ، از ديدگان جارى شود مى‏فرمايد :وَعَبْرَةَ مَنْ بَكى مِنْ خَوْفِكَ مَرْحُومَةٌ .اشك ديده آن كس كه از ترس تو جارى مى‏شود باعث آمرزش صاحب اوست .آن حضرت با پروردگار عالم راز و نيازى دارند ، تحت عنوان راز و نياز خائفان كه ترجمه آن بدين قرار است :

پروردگارا ! آيا پس از ايمانم به وجود مقدّست ، به عذاب فردا دچارم مى‏كنى ، يا بعد از اين همه عشقم به حضرتت مرا از خود دور مى‏نمايى ؟ با اميدى كه به رحمتت دارم و اين كه تو اهل گذشت هستى ، آيا از عنايتت محرومم مى‏دارى ؟ اى كسى كه به تو پناه آورده‏ام ! مرا وامى‏گذارى و از پناه دادنم خوددارى مى‏كنى ؟ نه توآن مولايى نيستى كه پناهنده را از پيشگاهت برانى .اى كاش برايم معلوم بود كه مادرم مرا براى بدبخت شدن زاييده ، يا براى كشيدن بار مشقّت و تحمّل زحمت بيهوده تربيت كردن ؟ اگر اين است كه من با سوء اختيار خودم انتخاب مى‏كنم ، اى كاش مرا نمى‏زاييد و در دامنش تربيتم نمى‏كرد .آرزويم اين است كه بدانم ، آيا مرا اهل سعادت قرار داده‏اى و براى رسيدن به قرب جوارت انتخاب كرده‏اى تا چشمم روشن شود و روحم آرام گيرد ؟ آيا چهره‏هايى كه در برابر بزرگيت به خاك مزلّت ساييده شده، درمحشر سياه و بى‏آبرو مى‏كنى ؟ يا زبان‏هايى كه به مدح و ثنايت باز بود لال مى‏گردانى ؟ يا دل‏هاى پر از محبّت را مُهر كرده و از لطفت محروم مى‏نمايى ؟ يا گوش‏هايى كه از شنيدن برنامه‏هايت به خاطر ارادتى كه به تو داشت لذّت مى‏برد از كار مى‏اندازى ؟ يا دست‏هايى كه به آرزو به پيشگاهت بلند مى‏شد و اميد عنايت از تو داشت مى‏بندى ؟ يا قدم‏هايى كه سعى در عبادت تو مى‏كرد ، به عذاب دچار مى‏كنى ؟

پروردگارا ! درهاى رحمتت را به روى بندگان غرق در توحيدت مبند و مشتاقان لقاى حضرتت را از خود محروم منماى .خدايا ! روانى كه به توحيد تو عزيزم كرد ، چگونه به خوارى هجرانت ذليل مى‏كنى و درونى كه به عشقت گره زدم ، چگونه به آتش جهنم مى‏سوزانى ؟خداوندا ! از رنج غضبت پناهم ده اى حنّان و منّان ! اى رحيم و رحمان ! اى جبّار و قهّار ! اى غفّار و ستّار ! با رحمت و عنايتت مرا از عذاب دوزخ برهان و از رسوايى ننگ نجاتم بده .خداوندا ! خوبان از بدان نزد تو امتياز دارند ، احوال دگرگون شد ، برنامه‏هاى تكان دهنده ايجاد فزع و وحشت كرد ، نيكان به تو نزديك شدند و بدان از تو دور گشتند ، هركسى به جزاى عملش مى‏رسد و در نزد تو ، به كسى ظلم نمى‏شود .

بر گرفته از کتاب عرفان اسلامی استاد حسین انصاریان