تقسيم نماز بين حق و عبد

در روايت مهمى آمده كه:

نماز بين حق و بين عبد تقسيم شده، نصف اين حقيقت در رابطه با حق و نصف ديگر در رابطه با عبد است. حضرت حق فرموده:

نماز را بين خود و عبدم تقسيم كرده‏ام: نصف از من و نصف از بنده من است، بنده‏ام آنچه را از من مى‏خواهد بخواهد.

عبد وقتى مى‏گويد: [بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏].

حق مى‏فرمايد: عبدم از من ياد آورد.

چون بگويد: [الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‏].

حضرت حق مى‏فرمايد: عبدم مرا ستايش كرد.

چون بگويد: [الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏].

حضرت حق بگويد: بنده‏ام مرا ثنا گفت.

چون عبد بگويد: [مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‏].

حق بفرمايد: بنده‏ام از من تمجيد كرد.

چون بگويد: [إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‏].

حضرت حق بگويد: اينست بين من و بنده من، بخواهد هرچه از من مى‏خواهد.

وقتى عبد بگويد: [اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ* صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ* وَ لَا الضَّالِّينَ‏].

حق مى‏فرمايد: آنچه خواستى براى تو باشد و هر چه غير از اين مى‏خواهى از من بخواه‏.

از اين روايت وجوب قرائت حمد به طور صريح استفاده مى‏شود و روشن است كه اگر كسى حمد را نخواند، نماز نخوانده است.

و از آنجا كه نماز، مناجات عبد با حضرت حق است و مناجات در حقيقت ذكر است و هر كس ذكر حق كند، جليس حق شده و هر كس به مقام مجالست با دوست برسد با ديده پرقدرت قلب جليس را مى‏بيند، پس نماز او در حقيقت مقام شهود و حضور و مشاهده است.