همسران مددكار شوهر در كسب حلال

مرحوم فيض، چهارصد سال قبل از زمان خودشان نقل مى‏كنند:

زنانى را مى‏شناختم، يا برايم گفته‏اند، هر روز صبح، صبحانه را كه به بچه‏ها و شوهر مى‏دادند، بعد شوهرشان كه لباس مى‏پوشيد كه به بازار برود، تا درِ خانه دنبال شوهرشان مى‏آمدند و او را بدرقه مى‏كردند، دست شوهر را مى‏گرفتند، مى‏گفتند: آقا! من خودم و پسرها و دخترهايم را در يك چهارچوبى گذاشته‏ام كه با نان خالى، با پيراهن كرباس، با دست بى‏النگو، با گوش بى‏گوشواره، با سينه بدون گردنبند مى‏توانيم بسازيم. در مغازه كه مى‏روى خودت را دچار حيله، خدعه، كم‏فروشى، ربا، دزدى و حرام نكنى! و گردن ما بياندازى و بگويى: شب مى‏خواهم به خانه بروم، زنم فلان چيز مى‏خواهد، دخترم فلان چيز را مى‏خواهد، اگر يك درهم از حرام برداشتى و گردن ما انداختى، ما در روز قيامت در دادگاه خدا گردن نخواهيم گرفت. بيرون مى‏روى، حلال بياور! ما مى‏خواهيم نماز بخوانيم، روزه بگيريم.

چنين مردى كه صبح از خانه بيرون مى‏رود، در نيتش است كه براى زن و بچه‏ام نان حلال ببرم.