نتيجه دورى از گناه و انجام واجبات

يك مطلب در رابطه با قيامت اين بزرگوران است، مى‏فرمايد:

« لَهُم مَّا يَشَآءُونَ فِيهَا وَ لَدَيْنَا مَزِيدٌ »

درباره ديگر از اهل نجات مى‏فرمايد:

« جَزَآءً بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ »

ما به عمل آنها در قيامت جزا مى‏دهيم، ولى درباره اين‏ها مى‏فرمايد:

حدود و چارچوب عمل از آنها برداشته شده است.

اين بزرگواران در مقام قيامتى خود، آنچه كه خودشان بخواهند، نه آنچه كه عملشان اقتضا مى‏كند، نه آنچه كه نماز و روزه و حج و جهاد و شهادت و كرامت اخلاقى آنها اقتضا مى‏كند به آنها خواهيم داد.

در عالم ملكوت و قيامت، و در محضر حضرت حق، آنچه كه دل آنها مى‏خواهد، نه عمل آنها، برايشان فراهم است و جداى از آنچه كه بى‏قيد و شرط دل آنها مى‏خواهد، پيش من هم اضافه‏تر دارند، كه به آنها عنايت مى‏كنم.

اينجا پاى عقل بالكل لنگ است، يعنى ما فقط لغات آيه را مى‏توانيم معنى كنيم، اما يعنى چه؟ اين براى ما درك و وصفش غير قابل امكان است.

يك نفر كه يك بدن هشتاد، نود كيلويى دارد و با همين بدن خدا او را وارد قيامت كرده است، و پيرى، ضعف چشم، ضعف گوش را از اين بدن گرفته است، يك صورت جوان بيست و پنج ساله است، اين آدمى كه در دنيا هشتاد سال زندگى كرده است، حالا وارد حريم الهى شده و درباره مزد زحمات و تقوا و خلوص او در قرآن مجيد سند داده است كه:

« لَهُم مَّا يَشَآءُونَ فِيهَا »