موسى و فرعون مصداق پاكى‏ها و ناپاكى‏ها

دربار فرعون يكى از كثيف‏ترين دربارها بود. در سوره قصص، خداوند دربار او را ترسيم فرموده است:

  « إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلاَ فِى الْأَرْضِ ... يُذَبِّحُ أَبْنَآءَهُمْ »

 به اندازه‏اى در اين دربار، فساد حاكم بود كه همه مملكت را گرفته بود. در سوره فجر مى‏فرمايد :

 « و فِرْعَوْنَ ذِى الْأَوْتَادِ  * الَّذِينَ طَغَوْاْ فِى الْبِلاَدِ  * فَأَكْثَرُواْ فِيهَا الْفَسَادَ »

 موسى بن عمران  عليه‏السلام بيست سال داشت و هنوز به مقام رسالت نرسيده بود. در دنيا همين يك نفر بود كه در چارچوب زندگى دنيا مستقيما صداى خدا را شنيد و بعد پيامبر اولوالعزم شد. او در دربار متراكم از فساد فرعون و در دامان او بزرگ شد. منش و روشش با اين دربار نمى‏ساخت. آيا نفس پاك و زكيه خود را، با عقل ملكوتى خود آبگيرى كرده بود، يا با ارتباط با اولياى خود؟ نمى‏دانم.