حکایت مرحوم آخوند کاشى

در احوالات مرحوم آخوند کاشى نقل مى‏کنند که ایشان هر نماز واجبى را که به جا مى‏آورد، قبل از شروع به نماز تا خروج از نماز غرق در مستى و شادى و گریه و زارى و اشک ریختن بود و تا آخر عمرشان این سبک نماز خواندن ادامه داشت، ولى بعد از هر نمازى نماز دیگرى مى‏خواند. یک بار از ایشان پرسیدند که شما نماز اولتان را با آن کیفیت مى‏خوانید و نماز دومتان را معمولى و عادى مى‏خوانید، دلیل آن چیست؟ مى‏فرمودند: من که متوجه نمى‏شوم، اما ممکن است نفس از آن نوع نماز با آن کیفیّت خودش لذتى ببرد و آن لذت نگذارد که مولاى من آن نماز را روز قیامت قبول کند، من احتیاطا یک نماز دیگر هم مى‏خوانم که اگر آن نمازها را قبول نکرد، این نمازها را قبول کند. این گونه ذخیره مى‏کردند.الآن نفس ما در حالتى است که از عبادت‏ها رنج مى‏برد، نه لذت، خیلى‏ها هستند که هر روز به تقویم نگاه مى‏کنند تا ماه رمضان تمام شود؟ خیلى‏ها هم بودند که از اول ماه رجب تا ورود به ماه رمضان، نود روز روزه مى‏گرفتند، تازه پیغمبر اکرم روز عید فطر را که حرام بود روزه نبودند، ولى در کتاب‏هاى فقهى نوشته‏اند که شش روز بعد از ماه رمضان منهاى روز عید فطر را هم روزه مى‏گرفتند که به حضرت عرض مى‏کردند این شش روزى که روزه مى‏گیرید، براى چیست؟ مى‏فرمودند: هنوز آماده خروج از ماه رمضان نشده‏ام، هنوز چسبیده به ماه رمضان هستم، هنوز قطع رابطه نکرده‏ام، با این که از ماه رمضان هم بیرون آمده بودند، ولى باز مى‏فرمودند که هنوز رابطه‏ام قطع نشده است. هنوز در ماه رمضان هستم.