هماهنگى زندگى مؤمن با انبيا و اوليا

اميرالمؤمنين عليه السلام در اين قطعه ناب ملكوتى با ارزش، خصال مؤمن واقعى را بيان مى‏كنند كه مؤمن واقعى در اين دنيا چگونه، به چه كيفيت و به چه صورت زندگى مى‏كند.
قطعاً در طول تاريخ، از زمان حضرت آدم عليه السلام تا كنون و تا قيامت، زندگى سالم‏تر، پاك‏تر و با منفعت‏ترى از زندگى مؤمن واقعى نبوده و نخواهد بود، چرا كه تمام زندگى مؤمن واقعى با خواسته‏هاى پروردگار، پيغمبران و ائمه طاهرين عليهم السلام هماهنگ است و آن خواسته‏ها، پاك‏ترين خواسته‏ها هستند.
خواسته‏هايى كه براساس عدالت، حكمت و كرامت انسانى تنظيم شده‏اند؛ چون خداوند متعال، پيغمبران خدا و ائمه عليهم السلام از انسان خواسته ظالمانه ندارند؛ چون اهل ظلم، خواسته‏هاى انحرافى، ناحق و باطل نيستند؛ چون آنها اهل حق، حقيقت، صدق و درستى هستند. مسائل، احكام، دستورها و طرح‏هاى پروردگار، پيغمبران و ائمه عليهم السلام عقلى، فطرى، طبيعى، انسانى، الهى و عرشى است.
امنيت بر محور زندگىِ همراه با ايمان‏
در حقيقت با اين خواسته‏ها مى‏خواهند ساختمان جامعِ كاملِ سودمندى از انسانيت بسازند كه تمام مردم به گونه‏اى‏تربيت شوند ورشدكنند كه همه دركنار هم، درامنيت كامل باشند. با عمل به اين دستورها، كسى‏ازكسى ترس ووحشت نخواهد داشت و كسى احساس ناامنى و اضطراب نخواهد كرد.
اين كه اميرالمؤمنين عليه السلام در كلام مؤمن مى‏گويند، ريشه لغت مؤمن سه حرفى‏ است؛ «أمن» يعنى آرامش، امنيت، بى‏اضطراب و راحت بودن. وقتى كسى مؤمن واقعى است، معنايش اين است كه هم خودش امنيت دارد: «أُوْلئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ»  و هم ديگران در كنار او امنيت دارند:«المسلم من سلم الناس من يده و لسانه»  به فرموده اميرالمؤمنين عليه السلام: كسى از دست مؤمن رنج، زحمت، بلا، مصيبت، مشقت و زيان به ناحق نمى‏بيند. مؤمن هم خودش داراى امنيت است و هم براى ديگران امنيت ساز است.