عُمر بن مُطيع‏

در منابع كهن مربوط به عاشورا هيچ نام و نشانى از او به چشم نمى‏خورد؛ تنها نويسنده كتاب اسرار الشهادة او را در شمار شهيدان كربلا قلمداد كرده است او مى‏گويد كه بعد از طرماح بن عدى، عمربن مطيع به ميدان آمد در حالى كه مى‏گفت:
  
          اقْسَمْتُ لا ادْخُلُ الَّا الْجَنَّةَ             مُصَدِّقَاً بِاحْمَدَ وَالسُّنَّةِ
 
             وَالْبَعْثِ مِنْ بَعْدِ انْقِطاعِ الرَنَّةِ             وَهُوَ الَّذى‏ انْقَذَنا بِمَنِّهِ‏
 
             مِنْ حَيْرةِ الْكُفْرِ وَكَيْدِ الظَّنَّةِ             مَعَ النَّبِىّ وَقَسيمِ الْجَنَّةِ
     
سوگند ياد كرده‏ام كه جز به بهشت نروم در حالى كه به احمد (حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلم) و سنّت او و زنده شدن پس از مرگ، ايمان داشته باشم و اوست كه منّت نهاد و ما را رهانيد و از سرگردانى كفر و بددلى نجات داد [و اين بهشت رفتن‏] همراه با پيامبر و قسمت كننده بهشت (على عليه السلام) باشد.
   
وى پس از خواندن اين رجز به ميدان رفت و پس از كشتن تعدادى از نيروهاى دشمن، به شهادت رسيد.