دستيابى بشر به حقايق علمى‏

از حضرت سجاد عليه السلام درباره توحيد سؤال شد. در جواب فرمود:

خدا مى‏دانست كه در آخر زمان افراد عالم و مردان دقيق و كنجكاو خواهند آمد، خداوند [قل هو اللّه احد] و چند آيه از سوره حديد را تا [وَ هُوَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ] «2» نازل فرمود «3».

جمله‏ [وَ ما يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما يَعْرُجُ فِيها] «4» از سوره حديد، جزء آيات پيش از [عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ] است كه در حديث حضرت على بن الحسين عليه السلام آمده است.

اين‏كه امام سجاد عليه السلام در فهم اين آيه به عمق دانش مردمى در آخر زمان اشاره مى‏كند شايد ناظر به مطلبى باشد كه دنياى امروز بدان متوجه شده است.

در فيزيك زيستى مى‏گويند:

هوايى كه كره زمين را در بر گرفته و قطر آن در حدود 800 كيلومتر است و با سرعت صدهزار كيلومتر در ساعت، با حركت زمين حركت مى‏كند، يكى از بزرگ ترين عواملى است كه از جهات متعدد حافظ حيات موجودات كره زمين است و يكى از آن جهات سوزاندن و متلاشى كردن سنگ‏هايى است كه على الدوام‏

از نقاط دور دست وارد اتمسفر زمين مى‏شوند.

فرانك آلن استاد فيزيك زيستى مى‏گويد:

جوى كه از گازهاى نگاهبان زندگى بر سطح كره زمين تشكيل شده، آن اندازه ضخامت و غلظت دارد كه بتواند هم‏چون زرهى زمين را از شر مجموعه مرگبار بيست ميليون سنگ‏هاى آسمانى در روز كه با سرعتى در حدود پنجاه كيلومتر در ثانيه به آن برخورد مى‏كنند در امان نگاه دارد.

در اطراف خورشيد و زمين، ميليون‏ها و هزارها ميليون سنگ‏هاى شهابى وجود دارد كه به دور خورشيد مانند زمين مى‏گردند و چون سرد و منجمد هستند، فقط در نور خورشيد مى‏درخشند، ولى چون كوچك هستند مقدار نور منعكس آفتاب كافى نيست كه ما آن‏ها را ببينيم.

زمين به علت قوه جاذبه‏اى كه دارد هر روز ميليون ها از اين سنگ‏هاى سماوى را كه به دور خورشيد مى‏گردند، جذب مى‏كند، بدين ترتيب كه آن‏ها را به طرفى كشيده و مجذوب خود مى‏سازد.

سرعت اين سنگ‏ها به قدرى زياد است كه گاهى تا هفتاد كيلومتر در ثانيه مى‏رسد و به علت همين سرعت پس از برخورد با هوا، نه تنها داغ بلكه از حرارت سفيد مى‏شوند، به اين جهت است كه ما آن‏ها را گلوله‏هاى آتشين مى‏بينيم.

امام سجاد عليه السلام در زمينه سؤال توحيد، به آيات اوّل سوره حديد اشاره كرده و از مردم نكته سنج و عميق دوره آخر زمان نام برده است.

اين آيات، حاوى نكات بزرگ كتاب آفرينش است، در اين آيات از خلقت كيهان، از موجودات ارضى و سماوى، از زندگى و مرگ از آغاز و انجام، از ظاهر و باطن، از واردات و صادرات زمين و خلاصه از مطالبى سخن گفته كه هريك از آن‏ها، در دنياى كنونى به عناوين:كيهان‏شناسى، زمين‏شناسى، گياه‏شناسى، حيوان‏شناسى، بيوشيمى و بيوفيزيك، يك موضوع اساسى علمى دانشگاهى است؛ بسيارى از دانشمندان الهى امروزه با مطالعه و تحقيق در يكى از اين مسائل به وجود آفريدگار جهان ايمان آورده‏اند.

در اين آيات خداوند بزرگ به صفات: حكيم، حيات‏بخش، مرگ‏آفرين، توانا، بينا و دانا ياد شده است، درباره علم بارى تعالى مى‏گويد:

[يَعْلَمُ ما يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَ ما يَخْرُجُ مِنْها وَ ما يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما يَعْرُجُ فِيها]

آنچه در زمين فرو مى‏رود و آنچه از آن بيرون مى‏آيد و آنچه از آسمان نازل مى‏شود، و آنچه را در آن بالا مى‏رود مى‏داند.

ديروز براى آنچه از آسمان بر زمين نازل مى‏شود، به باران و ابرها مثل مى‏زدند و همان طور كه در ادعيه و اخبار آمده است، خداوند، به عدد قطرات باران آگاه و عالم است، ولى امروز با توجه به روايت امام سجاد عليه السلام و با توضيحى كه درباره سنگ‏هاى سماوى و سوختن آن‏ها در جو زمين داده شد، مى‏توان باريدن سنگ‏هاى كيهانى را نيز به عنوان مثال ديگرى براى علم الهى ذكر كرد.

دانشمندان مى‏گويند:

هر روز در حدود بيست ميليون سنگ‏هاى كوچك و بزرگ از آسمان به زمين نازل مى‏شود، بيست ميليون يك عدد تقريبى است ولى خداوند به عدد واقعى آن‏ها عالم و آگاه است.

دانش امروز مى‏گويد: گاهى سنگ‏هاى بزرگى وارد جو زمين مى‏شوند كه‏ قسمتى از آن‏ها بر اثر برخورد با جو مى‏سوزد و باقى مانده‏اش در خشكى يا دريا فرود مى‏آيد و كسى از عدد آن‏ها و محل فرود آمدن آن‏ها آگاهى ندارد، ولى خداوند از عدد واقعى و نقطه فرودشان آگاه است.

جالب آن‏كه سنگ‏هاى سوخته به صورت ذرات كوچك خاكستر در جو زمين پراكنده مى‏شوند، بعضى از آن ذرات به زمين مى‏رسند و بعضى هم چنان در جو زمين سرگردان مى‏مانند، عدد سرسام‏آور آن ذرات بر احدى آشكار نيست، ولى خداوند از عدد آن‏ها نيز آگاه است.

دانش امروز مى‏گويد:

كره زمين با نيروى جاذبه خود تمام اجسام كوچك و بزرگ را به طرف خود جذب مى‏كند و با نيروى جاذبه تمام اشيا و ذرات در سطح كره زمين يا در جو آن كه ميدان جاذبه زمين است نگاهدارى مى‏شوند، ولى گاهى اتفاق مى‏افتد كه بر اثر شرايط ناشناخته و وضع و محاذات مخصوصى پاره‏اى از ذرات از محيط جاذبه زمين فرار مى‏كنند و راه فضاى بى‏كران كيهان را در پيش مى‏گيرند.

با نويدى كه حضرت سجاد عليه السلام داده است اميد مى‏رود در آينده با پيشرفت‏هاى سريع علمى، بشر به واقعيت‏هاى ديگرى پى ببرد و بسيارى از مسائل مجهول و ناشناخته امروز براى مردم فردا معلوم گردد، در آن موقع دانشمندان الهى جمله:

[وَ ما يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما يَعْرُجُ فِيها] «1».

آنچه در زمين فرو مى‏رود و آنچه از آن بيرون مى‏آيد.

را از ديده وسيع‏ترى خواهند ديد و در پيشگاه ذات اقدس الهى با خضوع بيشترى مراتب عبوديت و بندگى خود را ابراز خواهند داشت.