فرشتگان‏

قرآن مجيد در نزديك به نود آيه از فرشتگان سخن به ميان آورده.

قرآن مجيد دشمن فرشته را كافر قلمداد كرده، و كافر به ملائكه را دچار گمراهى بعيد دانسته.

«مَنْ كانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِيلَ وَ مِيكالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكافِرِينَ».

كسى كه دشمن خدا و فرشتگان و انبيا و جبريل و ميكال است كافر مى‏باشد، همانا خداوند دشمن كافران است.

«وَ مَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِيداً».

كسى كه به خداوند و فرشتگان و كتب الهى، و رسولان حق، و روز قيامت كفر بورزد، هر آينه گمراه شده، گمراهى دور و بعيد.

در خطبه‏ى اول نهج البلاغه سه مسأله درباره‏ى فرشتگان مطرح است:

مسأله‏ى يكم- كيفيت فعاليت و عبادت فرشتگان:

سجده، ركوع، صف كشيدن، تسبيح، امين وحى بودن، زبانهايى براى پيامبران، فعاليت در اجراى قضا و امر الهى، نگهبانى بندگان، نگهبانى درهاى بهشت و دوزخ.

مسأله‏ى دوم- مشخصات وجودى گروههاى فرشتگان مانند: گسترشى به طول و عرض زمين و آسمانها.

مسأله‏ى سوم- وضع درونى فرشتگان:

خسته نمى‏شوند، نمى‏خوابند، عقول آنها دچار سهو نمى‏شود، فراموشى راهى به آنها ندارد، در برابر خداوند توهّم تصوير ندارند، صفات مخلوقات را به خداوند نسبت نمى‏دهند، خدا را محدود در مكانها نمى‏كنند و با مثل و نظير به او اشاره نمى‏نمايند «3».

آرى، فرشتگان از مصاديق غيب جهان هستى مى‏باشند، و بيان وضع آنها به‏ عهده‏ى قرآن مجيد و روايات است، و با توجه به رابطه‏اى كه با حيات انسان دارند، بخصوص نگاشتن كتاب عمل انسان، و حفظ كوشش‏ها و زحمات و سخنان مثبت و منفى آدميان، و مأموريت آنان در گرفتن جان بشر به وقت مرگ، و موكل بودنشان بر عذاب اهل كفر، عقيده به آنان داراى آثار مثبتى در زندگى انسان است، و اعتقاد به اين موجودات نورانى و مأموران الهى، از زيباييهاى معنوى است.