قرآن، سفره احسان خدا

عبداللّه مسعود از نبى اكرم صلى الله عليه و آله نقل مى‏كند كه:

قرآن مجيد سفره احسان خداست كه جميع بندگان را به آن دعوت نموده، پس از خوان نعمت او بهره‏مند شويد و هر چند توانيد فايده آن را فرا گيريد، چه آن ريسمانى است محكم كه هر كه دست در آن زند، هرگز از رحمت واسعه او محروم نشود و نورى است روشن كه گمراهان را به سر منزل مقصود رساند و شفايى است به غايت سودمند كه دردمندان و مستمندان جاهل از دارالشفاى معرفت آن عارف مى‏شوند و كانى است كه هر كس تابع آن مى‏شود به مرتبه ارجمند مى‏رسد، پس تلاوت آن نماييد تا حضرتش به هر حرفى از آن ده حسنه در ديوان حسنات شما بنويسد، نمى‏گويم كه «الم» ده حسنه دارد، بلكه الف را ده حسنه و لام را ده حسنه و ميم را نيز ده حسنه است‏ .

آرى، اين است قرآن و اين است شرايط قرائت قرآن و اين است بزرگى و عظمت قارى قرآن!

انسان در ارتباط به قرآن داراى قلب سليم، اخلاق حسنه و عمل صالح مى‏شود و از خزى دنيا و عذاب آخرت رهايى مى‏يابد.

انسان در ارتباط به قرآن، انسانى شايسته، فردى با فضيلت، موجودى نورانى و حقيقت محض مى‏شود.

اكنون كه در شرح اين حديث، به عظمت قرآن و قارى آن آگاه شديد و به شرايط قرائت واقف گشتيد، لازم است بدانيد كه بايد در نماز خود به نحو واجب قسمتى‏ از قرآن كريم را تحت عنوان حمد و سوره قرائت نماييد، بر شماست كه هنگام قرائت حمد و سوره داراى موضعى خالى از كشش‏هاى مادى و بدنى فارغ و قلبى خاشع باشيد و ترتيل در قرائت و انديشه در آيات سوره مباركه حمد و هر سوره‏اى كه بعد از حمد مى‏خوانيد نصب العين خود قرار دهيد و لحظه‏اى از لحظات، غافل از واقعيت‏هاى قرآن در نماز نباشيد كه غافل محروم از رحمت و مطرود از درگاه است.

در اين زمينه لازم است به توضيح سوره مباركه حمد اشاره رود، تا نمازگزاران عزيز به دورنماى حقايقى از اين سوره واقف شوند و توجه داشته باشند كه در مقابل چه كسى ايستاده و براى چه ايستاده و چه مى‏خوانند و چه مى‏خواهند.

 برگرفته از کتاب عرفان اسلامی استاد انصاریان