ايمان به قرآن‏

با توجه به ارتباط اين آيه شريفه كه در آن فرمان واجب ايمان آوردن به قرآن مطرح است با آيه قبل، به روشنى استفاده مى‏شود كه منظور از عهد در آيه سابق قرآن مجيد است و وفاى به عهد ايمان واقعى به اين منبع حقايق و چشمه واقعيات و اقيانوس معارف حقه، و چراغ پرفروغ هدايت است.

قرآن مجيد حاوى همه حقايقى است كه انسان براى رشد كمال و تربيت خود لازم دارد، و كتابى است كه سعادت دنيا و آخرت مردم را تأمين مى‏كند و به زندگى مادى و معنوى آدميان نظم مى‏دهد.

عقل از پرتو هدايت قرآن به پختگى و كمال مى‏رسد و از حالت مطبوع به مسموع مى‏رسد، و زمينه ظهور كردن آثار شگفت‏انگيزش فراهم مى‏گردد.

وجدان از بركت ايمان به قرآن بيدار مى‏شود، و در محكمه باطن با صلابت و درستى و بدون اين كه تحت تأثير عوامل بيرونى قرار بگيرد به قضاوت صحيح مى‏نشيند و به جا و به موقع سرزنش مى‏كند و به جا و به موقع ايجاد آرامش مى‏نمايد فطرت از پرتو نوربخش و حرارت معنوى قرآن از نابالغى به بلوغ مى‏رسد و زمينه پذيرش حق را در همه امور براى صاحبش فراهم مى‏كند، و راه به سوى توحيد و گرايش به حقيقت را به روى انسان باز مى‏كند.

نفس و باطن در سايه ايمان به قرآن از رذائل اخلاقى پاك مى‏گردد، و به فضائل و ارزش‏هاى اخلاقى آراسته مى‏شود و به مقام اطمينان و آرامش و مرتبه با عظمت راضيه و مرضيه مى‏رسد.

اعضا و جوارح پس از گرويدن انسان به قرآن عرصه گاه عمل صالح و كردار پسنديده، و حركات الهى و عرشى مى‏شوند.

قلب كه پخش كننده انرژى و غذاى لازم به همه وجود آدمى است با اتصال به قرآن منبع نور و كرامت، مهر و مبحت، عشق و شرافت و نهايتاً تبديل به عرش حق و حرم الهى مى‏شود، و از نورانيت و كرامت و شرفش كه از طريق ايمان به قرآن به دست آورده همه وجود آدمى را تغذيه مى‏كند و از او انسان كامل و جامع مى‏سازد.

نزول قرآن كه حاوى حقايقى چون توحيد، قيامت، نبوت، امامت، احكام، اخلاق، موعظه، عبرت‏ها، سرگذشت درس‏آموز گذشتگان و معارف حقه بود فرصتى براى همه به ويژه يهود بود كه با ايمان واقعى به آن به كمال انسانيت و به مرتبه انسان كامل برسند.

دعوت حق از بنى‏اسرائيل به ايمان به قرآن كه منبع همه حقايق و معارف است نهايت لطف و رحمت و عنايت حق به آنان بود، اگر اين قوم و ديگر مردم گمراه آن زمان و زمان‏هاى پس از ظهور اسلام خواسته خدا را در ايمان آوردن به قرآن اجابت مى‏كردند، متخلق به اخلاق حق مى‏شدند، و منبعى از عمل صالح مى‏گشتند و از حيات و زندگى خود در دنيا و آخرت بهره فراوان و سود ابدى مى‏بردند.

بدون ترديد بهترين و برترين و سودمندترين يارى و نصرتى كه از جانب حق انسان را بدرقه مى‏كند روشن‏گرى و هدايت اوست كه به وسيله قرآن صورت مى‏گيرد، و با اين مشعل فروزان است كه تاريكى‏ها از خيمه حيات بشر رخت بسته و فرار را بر قرار ترجيح مى‏دهد، و براى انسان در برابر شرور و خطرات و شكنجه‏ها و عذاب‏ها چه در دنيا و چه در آخرت امنيت و مصونيت حاصل مى‏شود.

ايمان به قرآن در حقيقت ايمان به خدا و توحيد، ايمان به قيامت و معاد، ايمان به ميزان و حساب، ايمان به بهشت و دوزخ، ايمان به نبوت و امامت، ايمان به كتاب‏هاى آسمانى ديگر، ايمان به فرشتگان، و ايمان به احكام و حلال و حرام خداست.

ايمان به قرآن و باور كردن اين اقيانوس نور، فراهم آوردن زمينه براى تحقق حسنات اخلاقى، نيات پاك، افكار سالم، تعقل در حقايق، انديشه در واقعيات، و ظهور عمل صالح و هر كار خيرى است.

ايمان و عمل صالح كه از ارتباط قلبى با قرآن مجيد به دست مى‏آيد، انسان را تبديل به موجودى مى‏كند كه از همه جنبندگان هستى مقام و مرتبه‏اش برتر مى‏شود و فوق همه ارزش‏ها مى‏گردد.

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ:

مسلماً آنان كه ايمان آوردند (ايمان به آيات حق كه در حقيقت ايمان به همه حقايق است) و كارهاى شايسته انجام دادند منحصراً اينانند كه بهترين مخلوقات عرصه هستى و آفرينش‏اند. آرى كمال و شرف و عزت و كرامت و آبرومندى انسان در دنيا و آخرت و پيروزى‏اش بر همه امور و خلاصه تبديل شدنش به انسان كامل در سايه ايمان به قرآن تحقق مى‏پذيرد.

ايمان به قرآن زمينه صعود انسان به حقايق و رسيدنش به كمالات و باز شدن راهش به سوى لقاءالله و تبديل فراقش به وصال محبوب است.

روى گردانى از قرآن زمينه هبوط و سقوط و حركت به سوى اسفل سافلين و رسيدن به پوچى و بى‏ارزشى و نهايتاً دچار شدن به خزى و خوارى دنيا و عذاب شكننده دوزخ و اسارت ابدى است.

ايمان به قرآن مجيد شجره وجود انسان را تبديل به شجره طيبه مى‏كند كه ريشه‏اش ثابت و پايدار و شاخ و بركشيده به آسمان و ميوه‏اش هميشگى و جاويد است.