جايگاه آمرزش در پيشگاه خدا

از خواسته امير المؤمنين استفاده مى‏شود كه آمرزش جايگاه بسيار باعظمتى در پيشگاه خدا دارد. مسلما، امير المؤمنين مى‏توانستند به پيغمبر بگويند براى من طلب «رحمت» كن، اما عرضه داشتند براى من طلب «مغفرت» كن.

براى شناختن جايگاه مغفرت، فقط بايد به لطايف و اشاراتى كه درباره موضوع مغفرت در آيات قرآن وجود دارد مراجعه كنيم، زيرا اين معنا را در قرآن در دعاهاى حضرت ابراهيم، عليه السلام، هم مى‏بينيم كه پيغمبرى با آن عظمت براى خود و والدينش طلب مغفرت كرده است.
امير المؤمنين نقل كرده‏اند: پس از اين سخن، رسول خدا بلند شدند و دو ركعت نماز خواندند.
نمازى كه پيغمبر مى‏خواند نه در توان فرشتگان بود و نه در توان انسان‏ها. امير المؤمنين عبادت پيغمبر را مافوق تمام عبادات موجودات زنده دانسته‏اند. البته، پيكره ظاهرى نماز پيغمبر با نمازهاى ما فرقى نمى‏كرد و ايشان نيز مانند ساير مسلمانان نماز صبح را دو ركعت، ظهر و عصر را چهار ركعت، و مغرب و عشاء را هفت ركعت مى‏خواندند؛ ولى توجه، اخلاص، نيت و حال ايشان را در عبادت، احدى از جن و انس و فرشتگان نداشته و ندارد.
امير المؤمنين مى‏فرمايند: پيغمبر به سجده آخر اين دو ركعت كه رسيد، با آن حال و نيت و اتصالى كه به پروردگار عزيز عالم داشت گفت:
اللهم بحقّ على إغفر لعلى».
خدايا، قسم به حق على، على را بيامرز!
آن‏گاه، سلام نماز را داد. امير المؤمنين مى‏گويد: من به محضر مقدس حضرت عرض كردم: چرا خدا را براى طلب مغفرت براى من، به حق خودم قسم دادى؟ پيغمبر اكرم فرمود: من وقتى مى‏خواستم خدا را قسم بدهم، براى سوگند در پيشگاه خدا بالاتر و برتر از تو در تمام عالم وجود پيدا نكردم. 
اين ارزش مؤمن عالم، آگاه، بامعرفت، و دانشمند است. اين مؤمنى است كه داراى بصيرت نافذ است و ارزشش را فقط خدا مى‏داند و پيغمبر خدا. به همين سبب، پيغمبر به امير المؤمنين فرمود:
«ما عرفك الا اللّه و انا». 
جز خدا و من، يك نفر در اين عالم تو را نشناخت.
اين ارزش عالم مؤمن است.