اهل ذكر

 براى خداوند ملائكه‏اى است غير از نويسندگان عمل كه در سطح زمين در گردش‏اند ، چون قومى را بيابند كه در حال ذكر خدايند ، فرياد مى‏كنند : براى يافتن آرزوى خود بشتابيد ، پس به نزد اهل ذكر آيند و آنان را تا آسمان دنيا محاصره كنند ، پس خداوند به آنان مى‏فرمايد : چه گونه و در چه حالت بندگانم را ترك كرديد ؟ جواب مى‏دهند : در حالى كه حمد و مجد تو را به جا مى‏آوردند و تو را تسبيح مى‏گفتند ، خداوند مى‏فرمايد : آيا مرا ديدند ؟ (رؤيت به قلب) ، عرضه مى‏دارند : نه ، مى‏فرمايد : اگر مى‏ديدند ؟ عرض مى‏كنند : تسبيح و تحميد و تمجيد آنان فوق العاده شديد مى‏شد ، به ملائكه مى‏فرمايد : از چه پناه مى‏بردند ؟ عرض مى‏كنند : از آتش ، خطاب مى‏رسد : آتش را ديده بودند ؟ عرض مى‏كنند : نه ، مى‏فرمايد : اگر مى‏ديدند ؟ عرضه مى‏دارند : هر آينه با شدت هرچه تمام‏تر از آن فرارى و متنفّر مى‏شدند ، سپس مى‏فرمايد : چه مى‏خواستند ؟ عرض مى‏كنند : بهشت ، مى‏فرمايد : بهشت را ديده‏اند ؟ عرض مى‏كنند : نه ، مى‏فرمايد : اگر مى‏ديدند ؟ مى‏گويند :
به شدّت به آن حرص مى‏ورزيدند ، خطاب مى‏رسد : من شما را شاهد مى‏گيرم كه همه آنها را آمرزيدم ، ملائكه مى‏گويند : فلان كس اهل مجلس آنها نبود ، بلكه به خاطر حاجتى نزد آنها آمده بود آيا او هم آمرزيده شده ؟ خطاب مى‏رسد : اهل ذكر به آن درجه هستند كه همنشين آنها هم از سعادت آنان فيض مى‏برد و از شقاوت دور است.