حکایت لیلى و مجنون

مى‏گویند: بیچاره مجنون این قدر رنج کشید تا بالاخره یک بار به خانه لیلى رسید. وقتى به لیلى گفتند که مجنون آمده، لیلى هم داشت دیوانه مى‏شد:

ز بوى زلف تو مفتونم اى گل
 ز رنگ روى تو دلخونم اى گل
 

منِ عاشق ز عشقت بیقرارم
 تو چون لیلى و من مجنونم اى گل15
 
ولى او را راه نداد و گفت: نگذارید داخل اتاق بیاید، به کلفت‏ها گفت که او را به اتاق دیگر راهنمایى کنند. پرسیدند : شما دو نفر که براى همدیگر مى‏میرید! مجنون بیچاره رنج زیادى کشیده تا به تو رسیده، بگذار بیاید یک نگاه تو را ببیند. گفت : امکان ندارد. پرسیدند : چرا؟ گفت: چند روز باید در اتاق بماند، بعدا او را خواهم دید. پرسیدند : چرا؟ گفت: از آن محلّى که براى دیدن من راه افتاده مى‏دانید چشمش چه قدر قیافه نامحرم در آن رفته، باید تمام آن صورت‏ها و عکس‏هایى که در چشمش است کاملاً پاک و محو شود و در این چشم دیگر هیچ چیز نماند تا آماده دیدن من شود، نمى‏خواهم چشمى که پر از غریبه است مرا ببیند، گوشى که پر از صداى غریبه است، صداى مرا بشنود، زبانى که پر از آلودگى است، اسم مرا تلفظ کند.