سرچشمه معرفت

مربوط به وجوداصل معرفت،  مقدس پروردگار است :«اِنَّ اللّه‏َ کَانَ بِکُلِّ شَىْ‏ءٍ عَلِیماً »4.یقیناً خدا همواره به همه چیز دانا است .«یَعْلَمُ مَا یَلِجُ فِى الاْءَرْضِ وَ مَا یَخْرُجُ مِنْهَا وَ مَا یَنزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَ مَا یَعْرُجُ فِیهَا»5.[ خدا ] مى‏داند آن چه در زمین فرو مى‏رود و آن چه از آن بیرون مى‏آید و آن چه از آسمان فرود مى‏آید و آن چه در آن بالا مى‏رود .«یَعْلَمُ خَائِنَهَ الاْءَعْیُنِ وَ مَا تُخْفِى الصُّدُورُ »6.[ او ] چشم‏هایى را که به خیانت [ به نامحرمان ]مى‏نگرد و آن چه را سینه‏ها پنهان مى‏دارند ، مى‏داند .منبع معرفت، خدا است. خداوند گوشه‏اى از این معرفتِ تام را در وجود آدمى نهاد. وقتى که این معرفت، به انسان داده شد، او سزاوار فیوضات دیگر پروردگار گشت، لایق مقام باعظمت توبه شد و شایسته مقام باعظمت نبوّت. 124000 پیغمبر، لایق مقام خلیفه الهى، مقام هم‏نشینى با فرشتگان و مقام نزول وحى الهى شدند.