شكرگزارى در مقابل اعمال ناقص

خدايا! خيلى خوبى‏ها به ما دادى، شكر؛ ايمان، آشنايى با پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ، توفيق اين دو ركعت نماز را كه هر طورى هست بخوانيم، با اين كه لياقت تو را ندارد، اما به قول آن شخص وقتى كه مى‏آمد نماز بخواند، دستش را كه بلند مى‏كرد، مى‏گفت: الهى! من كه نماز پسر ابى طالب عليه‏السلام را نمى‏توانم بخوانم. من فقط اين خم و راستى كه مى‏شوم، مى‏خواهم به تو بگويم: من ياغى نيستم، والا نماز من كه معراج مؤمن و « قربان كل تقى »⁽¹⁾ نيست، اعلام به اين است كه من ياغى نيستم، هنوز در خانه‏ات مانده‏ام و جاى ديگرى نرفته‏ام.

نشان هم دادم؛ محرم آمد، با امام حسين عليه‏السلام پيشت آمدم، ماه رمضان آمد، با قرآن آمدم، نصف شبها گاهى از خواب پريدم و ديدم خوابم نمى‏آيد، بلند شدم و وضو گرفتم و گردنم را كج كردم و دو قطره اشكى ريختم. اين خوبى‏هاى تو را كه نمى‏توانم تلافى كنم، فقط مى‏توانم بگويم: شكر.

خدايا! آنها كه سرجاى خودش محفوظ است. اما مى‏ماند اشتباهات و گناهان ما كه هيچ كس هم نمى‏داند كه ما چه كارهايى كرديم، خودمان مى‏دانيم و خودت.

تو هم ما را با اين همه لطف شرمنده كردى؛ مى‏توانستى آبروى ما را ببرى و نبردى، پرونده را بسته نگهداشتى، اين گناهانمان را چه كار كنيم؟ درِ كدام خانه را بزنيم؟ به چه كسى بگوييم كه ما را ببخش؟ به خودت.