امحبيبه
ابوسفيان ملعون و پليد كه در جنايتكارى نظير ندارد، دخترى داشت به نام امحبيبه كه همسر پيامبر صلّى الله عليه وآله و سلّم بود. پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم كه به مدينه آمد، همسرش هم كه دختر ابوسفيان و خواهر معاويه بود، به مدينه آمد. ماجراى اين ازدواج اين بود كه از طرف ابوسفيان كارهايى صورت گرفته بود كه به منزله شكستن قرارداد متاركه جنگ او با پيغمبر بود. ابوسفيان براى ترساندن مردم، مرتّب با رفقايش به قبيلههاى مسلمان بيرون مدينه و مكه حمله مىكرد، در حالى كه او با پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم چنان قراردادى داشت تا اين كه ابوسفيان عهدشكن و بىدين شبانه به قبيله بنىسليم حمله كرد و مقدارى از اموالشان را برد و تعدادى را هم كشت و فرار كرد. رئيس قبيله بنىسليم به مدينه آمد، و از ابوسفيان شكايت كرد. پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم كه از ماجراى حمله شبانه ابوسفيان به قبيله بنىسليم آگاه شد، بر كشتههاى آنان گريست و بعد هم فرمود: من انتقام شما را از ابوسفيان مىگيرم. خبر به ابوسفيان رسيد. او كه مىدانست ديگر نمىتواند در برابر حمله انتقامجويانه پيامبر مقاومتى كند، براى چارهجويى به مدينه رفت. در راه فكر مىكرد كه چه كسى را واسطه كند. او مىدانست هيچ كس بهتر از على عليه السلام نيست. براى همين وقتى اميرالمؤمنين عليه السلام را ديد، گفت: على جان! پدر تو با پدر من رفيق بود و من هم براى تو احترام قايل هستم. بيا واسطه ما پيش پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم شو، و او را از اين تصميمى كه درباره ما گرفته برگردان. اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: ما خود را به اطاعت از پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم ملزم مىدانيم و به هر چه پيغمبر رأى بدهد، ما همه نسبت به آن متواضعيم. با أَطِيعُوا الرَّسُولَ كه نمىشود بالاى دست پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم، قانون آورد. ابوسفيان به در خانه فاطمه زهرا عليها السلام، دختر پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم، رفت و او را به جان حسن و حسين قسم داد كه پيش پدرش برود و شفاعت او را كند و از حمله به مكه دست بردارد. فاطمه عليها السلام فرمود: پدرم از من و بچههايم اگر براى حمله به شما كمك بخواهد، ما اولين نفراتى هستيم كه به او كمك مىكنيم. ابوسفيان پيش خود گفت: بهتر است به درب خانه خود پيامبر صلّى الله عليه وآله و سلّم بروم. سپس به خانه پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم رفت و درب را زد. دختر ابوسفيان درب را باز كرد، ولى به بابا سلام نكرد، گفت: اى ملعون! به اين خانه براى چه آمدى؟ ابوسفيان جواب داد: به خانه تو نيامدم؛ اين جا ملك تو نيست و اين جا خانه پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم هست، تو هر چند دختر منى، ولى مالك اين جا نيستى. امحبيبه گفت: اگر به خانه من مىآمدى، من به تو راه نمىدادم و از آن جا بيرونت مىكردم، اما چون الان به خانه شخص كريمى آمدى، داخل بيا، هر چند كه من راضى نيستم حتى تو را ببينم؛ چون اين خانم خيلى پاك و تزكيه شده بود. ابوسفيان كه ديد ديگر نمىتواند شريك گناهكار پيدا كند، وارد اتاق پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم شد، دخترش دويد و آن فرشى را كه در بالاى اتاق پهن بود و پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم بر آن مىنشست، جمع كرد و گفت: تو بايد بر روى خاك بنشينى و لياقت آن را ندارى كه روى آن فرشى كه رسول خدا صلّى الله عليه وآله و سلّم بر روى آن مىنشيند، بنشينى. پس بر روى همين خاك بنشين تا اين كه پيغمبر صلّى الله عليه وآله و سلّم بيايد. او خودش مىداند و تو.
اين نمونهها نشان مىدهد كه در اسلام، تربيت، سدى براى دفع تمام گناهان و مفاسد هست.
دلا تا به كى، از در دوست دورى گرفتار دام سراى غرورى
نه بر دل تو را، از غم دوست، دردى نه بر چهره از خاك آن كوى، گردى
ز گلزار معنا، نه رنگى، نه بويى در اين كهنه گنبد، نه هايى، نه هويى
تو را خواب غفلت گرفته است در بر چه خواب گرانى است، الله اكبر
چرا اين چنين عاجز و بىنوايى بكن جستجويى، بزن دست و پايى
سؤال علاج، از طبيبان دين كن توسّل به ارواح آن طيبين كن
دو دست دعا را برآور، به زارى همى گو به صد عجز و صد خواستارى:
الهى! به زهرا، الهى! به سبطين كه مىخواندشان، مصطفى قره العين
الهى! به سجاد، آن معدن علم الهى! به باقر، شه كشور حلم
الهى! به صادق، امام اعاظم الهى! به اعزاز موسى كاظم
الهى! به شاه رضا، قائد دين به حق تقى، خسرو ملك تمكين
الهى! به نقى، شاه عسكر بدان عسكرى كز مَلَك داشت لشكر
الهى! به مهدى كه سالار دين است شه پيشوايان اهل يقين است
كه بر حال زار بهايى عاصى سر دفتر اهل جرم و معاصى
كه در دام نفس و هوى اوفتاده به لهو و لعب، عمر بر باد داده
ببخشا و از چاه حرمان بر آرش به بازار محشر، مكن شرمسارش
برون آرش از خجلت رو سياهى الهى! الهى! الهى! الهى!
English