حضرت عيسى عليه السلام از زندگى تا عروج به آسمان‏

اميرمؤمنان عليه السلام دربار وضعيت سى و چند ساله زندگى حضرت عيسى عليه السلام در نهج‏البلاغه مى‏گويد: تا روزى كه آن حضرت به طرف خدا صعود كرد، كفش او پوست پا و لباسش از كهنه‏ترين لباس‏ها بود. و غذاى چرب سفر او، علف شيرين بيابان بود، و بستر نرم خواب او در شب غير بارانى، خاك بيابان بود، و در شب بارانى، سنگلاخ‏هاى ميان غارها بود. عيسى بن مريم عليه السلام با كنار ماندن از تمام برنامه‏هاى مادى، به خاطر تعديل طغيان در ماديگرى، بدين هيأت و كيفيت، زندگى مى‏كرد.

اما بعد از سى و سه سال، يكى از ايمان آورندگان به او و يهوديان و ماديگران تاريخ آن روز با هم بنا گذاشتند كه او را در شبى در يكى از باغ‏هاى فلسطين از بين ببرند، و همان‏طورى كه پروردگار بزرگ به آن اشاره كرده‏ «2»، زمانى كه مأموران براى گرفتن و كشتن او آمدند، خود آن خاينى كه از مؤمنين همرا او بود، ولى در خفا، همكار زيرزمينى يهود به شمار مى‏رفت، به شكل او گرديد و مأموران او را به جاى حضرت عيسى به دار كشيدند و كشتند، و خداوند عبد صالح خود را به طرف خويش برد.  عيسي عليه السلام رفت و آنچه از عيسى باقى‏ ماند، قانون هست. قانون عيسي عليه السلام همان خط سيرى را مى‏خواهد بپيمايد كه عيسى بن مريم عليه السلام پيموده است. ستمگران، زرداران، زورداران، زمين‏داران، شهوت‏رانان و فئودال‏ها، در تمام مناطق مسكونى و محل‏هاى زندگى همان موانعى را در مقابل انجيل ايجاد كردند كه پيش‏تر در مقابل خود عيسى بن مريم عليه السلام ايجاد كرده بودند.