عذاب، نتيجه گناهان

قرآن مى‏فرمايد: گناه در اين عالم هستى مُولِّد عذاب است، چه من بخواهم، چه نخواهم. من نمى‏توانم به عمل زنا بگويم: خواهش مى‏كنم خودتان سرجايتان باشيد، اما توليد عذاب نكنيد. من نمى‏توانم به مال حرام بگويم: من شما را مى‏خورم، اما شما آتش نشو.

قرآن مى‏گويد:

« إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَ لَ الْيَتَـمَى ظُـلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِى بُطُونِهِمْ نَارًا »

زنا آتش است و حرام. مال يتيم آتش است و حرام. ربا آتش است، غيبت، تهمت، مجالس اهل فساد. و احدى هم قدرت جدا سازى جرم را از جريمه ندارد، الا خدا، آن هم با توبه واقعى بنده‏اش، كه حالا مگر چقدر به كاروان توبه كنندگان مى‏پيوندند؟