هماهنگى الفباى زندگى با فرهنگ حق‏

به گفته خبيرى تيزهوش، الف تا ياى زندگى خود را اين چنين با فرهنگ عالى حق هماهنگ نماييد كه انسان‏هاى واقعى و عباد حقيقى اللّه كسانى هستند كه:

الف: [أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ‏] را به خاطر سپرند.

ب: بهره و نصيبى از آيه‏ [وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ‏] ببرند.

پ: پرهيزكار و متقى باشند.

ت: تسكين درد دردمندان دهند.

ث: ثمر زندگى را نيكوكارى دانند.

ج: جاهلان را با سلامت نفس و زبان خوش جواب دهند: [إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً] .

ح: حكم به حق و عدالت دهند.

خ: خارستانى را به گلستانى مبدل سازند.

د: دوا و غذايى به بيماران مستمند دهند.

ذ: ذخيره‏اى از دين و دانش فراهم آورند.

ر: رستگارى را در راستى دانند.

ز: زبان را در راه خير و صلاح جامعه كشانند.

ژ: ژنده‏پوشى را پوشش نو دهند.

س: سخى الطبع و كريم النفس باشند.

ش: شمع فروزانى، فرا راه خلق گردند.

ص: صادق الوعد و خوش قول باشند.

ض: ضميرى پاك و قلبى تابناك داشته باشند.

ط: طلب روزى از طريق مشروع كنند.

ظ: ظرفيت الهى خود را بالا برند.

ع: عبرت‏ها از دنياى عبرت‏انگيز گيرند.

غ: غور و تأمل در نتيجه تصميمات خود كنند و در عاقبت هر كارى تيزبين باشند.

ف: فرزندان شايسته‏اى پرورش دهند.

ق: قرآن را با قلبى پاك بخوانند و به آن عمل كنند.

ك: كظم غيظ از رفتار نابخردان نمايند.

گ: گاه و بيگاه به كمك خلق خدا بشتابند.

ل: لطفى در مقام و ادبى در مقال داشته باشند.

م: مرد حق شده و از مردان الهى تجليل كنند.

ن: نواميس خود را حفظ نمايند.

و: ولاى خانواده عصمت و طهارت را در دل ثابت و در عمل آشكار نمايند.

ه: همت را متوجه والاترين مقاصد الهى و انسانى كنند.

ى: يقين به درو كردن كشته‏هاى خود، در قيامت داشته باشند