قرآن، بيانگر آينده

يك خبر قرآن اين است كه در زمان ظهور حضرت مهدى  عليه‏السلام رخ مى‏دهد، زمانى كه همه قلب‏ها عاشق و پر محبت است و خشونت و ستمى وجود ندارد. خبر ديگر آن از قيامت است كه گوشه‏اى از آن، همان سوره‏اى است كه هر وقت پيامبر و ائمه، آن را مى‏خواندند هر كس از كوچه رد مى‏شد، صداى گريه‏اش بلند مى‏شد.

 « إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا »

« و أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا »

« و قَالَ الاْءِنسَانُ مَا لَهَا »

« يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا »

تاريخ و ساعت را مى‏گويد كه بندگان تو در ماه رمضان، مثلاً مناجات و نيايش كردند. گناهان ما را نيز بايد بازگو كند ؛ ولى پيش از آن، به او مى‏گويند : از گناهان بنده من حرف نزن. اين هم يكى از اخبارى است كه از قرآن و روايات استفاده مى‏شود.

« يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتاً لِّيُرَوْاْ أَعْمَالَهُمْ »

اين مجالس را ما دوبار مى‏بينيم : يك بار اكنون و يك بار هم در قيامت. اين گوشه‏اى از خبر قيامت است :

 «ألا اِنَّ فيهِ عِلْمُ ما يَأتي و الحديث عَن الماضِى»

قصه يوسف را به درستى در اختيار شما مى‏گذارد : «و دواء دائكم» ؛ اين قرآن داروى بيمارى شما است :

 « و نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْءَانِ مَا هُوَ شِفَآءٌ و رَحْمَةٌ »

 قرآن نظام دهنده زندگى است، يعنى نظام دهنده اقتصاد، اخلاق، منش و كردار شما است.