نفس راضى و مرضى خداوند در كنار پاكان‏

آنجا ديگر صحبت از ربّ، رحمت، دعوت و خطاب نيست، اين خطاب مربوط به نفوسى است كه خود را با تدبير حكيمان تغذيه حلال كردند، آن هم حكيمانى چون خدا، انبيا و ائمه عليهم السلام. «ارْجِعِى إِلَى‏ رَبّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً» در حالى كه موج رضايت از خدا در تو و رضايت تو از خداست: «فَادْخُلِى فِى عِبدِى»
بعد از بيرون رفتن از دنيا، تنها نيستى. تنهايى از آن نفوس شريره و حرام‏خور است كه بايد بعد از مردن، در تاريكى غيرقابل رد شدن قرار بگيرند. نفوس شريره و خبيثه بعد از مردن بايد در تنهايى و خلوت، با هزاران شبح‏هايى كه از درون خود آنها بيرون مى‏ريزد رو به روى هم قرار مى‏گيرند. اما نفوس تزكيه شده و مطمئنّه نه، به ربّ رجوع دارند و در عباد حضرت حق داخل مى‏شوند.
بهشت لايق نفوس پاك‏
«وَ ادْخُلِى جَنَّتِى» خيلى عجيب است كه نمى‏فرمايد: «جَنتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الْأَنْهرُ» «جنّات» ياء ندارد، ولى «جنّتى» دارد. معلوم مى‏شود اين بهشت ويژه‏اى است كه ما نمى‏دانيم چيست؛ يعنى جاى اين نفس حلال‏خور، بهشت ويژه‏اى است كه ما خبر نداريم چيست كه پروردگار عالم اين بهشت را به خود نسبت داده است:
 «وَ ادْخُلِى جَنَّتِى» اهل دل و اهل بصيرت مى‏گويند: اين «جنّتى» غير از «جنّات» است كه در آيات ديگر قرآن كريم نيز مطرح است. تا حدى به عظمت، بزرگى، جايگاه و توجه خاصّ پروردگار به نفس آشنا شديد و دانستيد كه تمام عظمت اين نفس در ظهور مربوط به رزق حلالِ و از جانب خدا قرارداده شده است
حب و بغض خدا نسبت به امور
از وجود مقدس حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام روايتى را نقل مى‏كنم و بعد در توضيح آن، هشت رزق پاكِ الهى، ملكوتى، عرشى و معنوى نفس را از قول امام صادق عليه السلام بحث مى‏كنيم كه البته هر كدام توضيحاتى دارد. امام حسين عليه السلام مى‏فرمايد: من پيوسته از زبان مبارك جدّم رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‏شنيدم كه مى‏فرمود: «ان الله تعالى يحبّ معالى الامور و يكره سفسافها» «1» خدا امور با ارزش را دوست دارد و از برنامه‏هاى پست و بى‏ارزش متنفّر است. بخش عمده‏اى از اين امور با ارزشى كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‏فرمايد و البته در طول بيست و سه سال توضيح دادند، درباره غذاى الهى نفس است. اين غذاست كه نفس را به نفس مطمئنّه، راضيه و مرضيه تبديل مى‏كند.