طاعت قلیل واجر جزیل

قبول طاعت كم و عطاى اجر بزرگ، تنها مختص به حضرت حق است و اوست كه از باب لطف و كرم و عنايت و فضل، عمل يسير را در برابر مزد جزيل و اجر بى‏نهايت قرار مى‏دهد!
                      
در مدتى محدود، انسان در دنيا عبادت مى‏كند و از معاصى و گناهان پرهيز مى‏نمايد و در آخرت از ثواب و اجر بى‏حساب بهره مى‏برد و اين نيست جز فضل و رحمت واسعه حضرت دوست.
امام عاشقان، سيد ساجدان! حضرت زين العابدين عليه السلام در دعاى سحر ماه رمضان بدين‏گونه از عنايات و كرم بى‏پايان حضرت بارى تعالى سخن مى‏گويد:
پروردگارا! عمل مرا از من بپذير كه پذيرنده‏اى جز تو نيست و يادم را والا و بلند گردان كه كسى غير تو ياد آدمى را به اعلا مرتبه نمى‏رساند، مرا درجه‏اى رفيع عنايت كن كه فضل و رحمت و محبت و لطفت، علو درجه‏اى مرا اقتضا مى‏كند، بار گناهم را فرو ريز كه با يك نظر مرحمت گناهانم بر باد رفته و پرونده‏ام پاك مى‏شود، مرا با خطا و عصيانم ياد مكن و بهره نشستنم را در يادت و گفتارم را در مسائلت و دعايم را در هنگام حال نيازم خشنودى و بهشت خود قرار ده.
آنچه از پيشگاه لطف و كرمت درخواست دارم به من مرحمت فرما و از فضلت بر من فزونى بخش؛ من بنده‏اى هستم كه به سوى تو رغبت و ميل شديد دارم، اى صاحب تمام جهانيان!
پروردگارا! در كتابت اعلام كرده‏اى از كسى كه به ما ستم كرده بگذريم، به خود ستم كرده‏ايم و جز تو كسى ما را عفو نمى‏كند، تنها تويى كه بايد از گناهان ما درگذرى پس ما را ببخش، دستور داده‏اى نيازمند را از در خانه خود نرانيم و اكنون خود ما نيازمندانه به پيشگاهت آمده‏ايم، ما را جز با روا شدن حاجت از در خانه لطفت برمگردان.
تو به ما امر كرده‏اى به زير دست احسان كنيم، هم اكنون ما بردگان و زيردستان توايم ما را از آتش دوزخ رهايى ده.
اى پناهم به هنگام غمزدگى! اى فرياد رسم به وقت سختى! به تو پناه آورده‏ام‏
                      
و از تو فريادرسى مى‏طلبم، در پناه تو شدم كه در پناه ديگرى نروم، گشايش جز زتو نجويم، پس به فريادم رس و مرا گشايش ده.
اى آزاد كننده اسير و عفو كننده از گناه زياد! عمل اندك مرا بپذير و گناه بسيارم را عفو كن كه تو بخشنده و آمرزنده‏اى.
آرى، اقتضاى كرم حضرت حق اين است كه در برابر عمل يسير اجر كبير و مزد بى‏نهايت عنايت كند؛ شما در آيات قرآن مجيد و روايات و اخبار و معارف الهى دقت كنيد، ببينيد صريحاً اعلام شده كه در برابر عبادت محدود بندگان در دنيايى كه زمانش بسيار كم است، بهشت جاودان و عيش ابدى قرار داده شده است!
راستى كمال شقاوت و بدبختى و بى‏حيايى است كه انسان چنين مولاى كريم و خداوند مهربانى را بگذارد و به دنبال هواى نفس يا اميال و غرايز و هواى ديگران برود!
انسان لازم است نسبت به همه امور راه تفكر و انديشه پيش گيرد و قدمى بدون تعقل و تفكر در عاقبت كار برندارد.
                       
 [وَاعْتَرِفْ بِعَجْزِكَ وَقُصُورِكَ وَتَقْصيرِكَ وَفَقْرِكِ بَيْنَ يَدَيْهِ، فَإِنَّكَ قَدْ تَوَجَّهْتَ لِلْعِبادَةِ لَهُ وَالْمُؤانَسَةِ بِهِ‏]
چون به مسجد وارد شدى، به ناتوانى قصور، تقصير و فقرت در مقابل حضرت او اعتراف كن كه روى به عبادت و بندگى حضرت او آورده‏اى و مى‏خواهى در مقام انس با آن جناب قرار بگيرى و اين مقام با غنا و خودبينى و خودپسندى و تكبر هيچ گونه مناسبتى ندارد و با اين حالات شيطانى كه ناشى از خودخواهى است، كسى را به پيشگاه مقدسش راه نيست!!