پذيرايى خدا از اجابت كنندگان دعوت ماه رمضان

منظور من از دعوت تو اين است كه من به تو يك حيات همه جانبه بدهم؛ حيات علمى، قلبى، عقلى، نفسى و جسمى. و مى‏خواهم در دستگاه خودم بيايى، چه بسا كه شربت شهادت هم به تو بدهم:

« بَلْ أَحْيَآءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ »

هم نصيبت كنم.

تو بيا، دعوت من را اجابت كن، آن وقت ببين در بارگاه قدس من و در حريم كرم من و سر سفره من چه خبر است و چه چيزهايى نصيبت مى‏شود.

دنباله آيه مى‏فرمايد:

« وَاعْلَمُوآاْ أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِه »

خيلى لطيف است؛ اى دعوت شده‏ها! بدانيد. مگر تا حالا شما خيال نمى‏كرديد ضربان قلبتان باعث زنده بودنتان است؟ مگر تا حالا خيال نمى‏كرديد كه پخش شدن خون به وسيله قلب و جمع شدن خون باعث حيات شما است؟ اما از اين خيالتان دست برداريد.

« وَاعْلَمُوآاْ أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِه وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ »

من از قلبت به خودت نزديك‏تر هستم، آن قلبت نيست كه تو را نگهداشته است، بلكه من هستم. چيزى كه در باطنت كار مى‏كند، من هستم، گوشت و خون تو نيست. آنها همه در درجه بعد قرار دارند، يعنى بين تو و خون و قلبت يك فاصله هست، آن فاصله خدا است، يكى نزديك‏تر از خونت به تو هست، كه آن خدا است.

« وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ »