تفاوت نظر و رؤيت

 هر جا در قرآن مجيد به كلمه »نظر « برخورديد ، بدانيد كه اين كلمه در اصطلاح عرب ، با »رؤيت« فرق مى‏كند . رؤيت ؛ يعنى فقط صرف نگاه كردن ، اما نگاه كردنى كه نه به علم انسان اضافه مى‏كند ، نه روحيه او را تغيير مى‏دهد و نه تحوّل اخلاقى در او ايجاد مى‏كند ، بلكه نگاهى كه با نگاه حيوانات مشترك است و فقط كار چشم است .

 اما آنجايى كه نظر مطرح است ، چشم با نور عقل نگاه مى‏كند و در آنچه كه نگاه مى‏كند ، صاحب نگاه با فكر ، انديشه و تأمل برخورد مى‏كند .

 وقتى پروردگار در قرآن مجيد مى‏فرمايد :

 » فَلْيَنظُرِ الْإِنسَنُ إِلَى طَعَامِهِ «

 واجب مى‏شود كه انسان به خوراك خود نظر كند ، اما مگر مردم وقتِ خوردن به خوراك خود نگاه نمى‏كنند ؟ تمام زنده‏ها وقت خوردن ، به خوراك خود نگاه مى‏كنند . كسى در هنگام خوردن چشمش را نمى‏بندد و يا به سفره پشت نمى‏كند . پس خدا اين نگاه را نمى‏گويد ؛ چون اثر اين نگاه اين است كه انسان لقمه را ببيند ، بردارد ، بخورد ، بجود و ببلعد .