محبت مال دنيا و گناه

اين محبت غيرمنطقى به مال است. اين عشق غيرمنطقى كه دهان عاشق را باز مى‏كند و به خدا مى‏گويد: تو قدرت دارى، اين دو درّه را چند برابر كن. او رحمى
برايش نمى‏ماند. خدا مى‏فرمايد: « حُبًّا جَمًّا » اين عشق، تمام دل او را پر كرده است و او ديگر بى‏رحم، ناجوانمرد و موجودى درّنده است. تمام گناهان از همين نگاهِ غلط در مى‏آيد.

اين كه مى‏گويند: فقر باعث فساد است، من اين حرف را قبول ندارم. اگر كسانى براى فساد و خودفروشى به خيابان‏ها مى‏آيند، علتش فقر است؟ نه خير، علتش هواى نفس است، نه فقر.

كجا خدا در قرآن مى‏فرمايد: فقر علت گناه است؟ بلكه مى‏فرمايد: فقير با فرهنگ و متدين، صورتش را با سيلى سرخ نگه مى‏دارد كه كسى نفهمد او فقير است. فقرش را پنهان مى‏كند. مى‏گويد: همين مقدارى كه خدا مى‏رساند، آب و جارو كردن، كار كردن در خانه‏هاى مردم و عملگى را براى من مقدّر كرده است، بقيه‏اش نيز در آخرت است كه نعمت آنجا بى‏نهايت است.

فقر باعث گناه است؟ پس چرا ابوذر كه گرسنه و تشنه در بيابان مرد، گناه نكرد؟ چرا اولياى خدا كه ما آنها را مى‏شناختيم، هر ده روز يك بار هم غذاى معمولى نداشتند، به گناه نيفتادند؟

من استادى داشتم كه عربى درس مى‏داد. آن وقت جوان بودم و ادبيات عرب مى‏خواندم، ايشان مى‏گفت: من بارها در اصفهان پنج شنبه‏ها از كنار حجره طلبه‏هاى ديگر آمدم رد شوم، بوى غذاى پخته آنها به من مى‏خورد، بيهوش مى‏شدم ؛ چون در ايام هفته يا پوست گندم مى‏خوردم يا پوست جو، يا مى‏رفتم 
در كوچه‏ها مى‏گشتم، نان خشك بيرون گذاشته آنها را مى‏آوردم و مى‏خوردم. كجا فقر علت فساد است؟ بلكه مهمترين گناهان در اكثر پولدارها است.

ما در قم، در زمستان كه سنگ مى‏تركيد، كرسى نداشتيم تا زير آن بخوابيم. خودمان را در لحاف پاره‏اى مى‏پيچيديم، در سحر كه انگشت‏ها از سرما يخ مى‏زد، من خودم به حرم، بالاى سر حضرت معصومه  عليهاالسلام مى‏رفتم، روى اين سنگ‏هاى سرد مى‏نشستم و مناجات تائبين ـ اولين مناجات خمس عشر ـ را مى‏خواندم و بلند بلند گريه مى‏كردم. فقر باعث فساد نيست، بلكه پول باعث فساد است.

حضرت على  عليه‏السلام مى‏فرمايد:

« المال مادة الشهوات »

 تمام جنايات از پول درمى‏آيد.