عقل، محبوب‏ترين مخلوق خدا

عقل، نور خدا در وجود ما است. امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد: «1» پروردگار قبل از اينكه انسان را خلق كند عقل را آفريد، البته نه اين سلول‏هاى مادى مغز، چون سلول‏ها، بدنه عقل هستند، بلكه خود عقل را، وقتى خدا حقيقت و نور عقل را آفريد، به عقل فرمود: در اين عالم مخلوقى محبوب‏تر از تو نيافريده‏ام.

اگر در قيامت بندگانم را به بهشت ببرم، به خاطر تو است و اگر به جهنم ببرم، به خاطر تو مى‏برم.

اگر تو در وجود بندگانم- با اختيار خودشان- فعال باشى، آنان را به بهشت مى‏برم، اما اگر غريب، تنها و اسير شوى، به خاطر اين جرم سنگين، آنان را به جهنم مى‏برم. كسى كه محبوب‏ترين مخلوق مرا به غربت و اسارت بكشد، لايق عذاب‏ دردناك جهنم است.

لذا در قرآن مى‏فرمايد: در قيامت، صداى ناله اهل جهنم از شدت عذاب، مانند صداى ناله خران رم كرده است:

«كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ» انسان كه رم نمى‏كند، اين آيه خيلى لطيف است. انسان با اين ساختمان عظيم، باوقار، متين و بزرگوار و مركز ثقل جهان و معنويت است. خدا در قرآن مى‏فرمايد:

«لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ»

در جهنّم صداى آنان مانند صداى خران رم كرده است؛ چون اينان در دنيا نيز از من و انبياى من رم مى‏كردند.

جواب بى‏ادبانه در برابر دعوت به دين‏

اى انسان! عقل دارى، پس به كار بگير، ببين انبيا چه مى‏گويند؟ بعد تحليل كن.

ببين قرآن و ائمه عليهم السلام چه مى‏گويند؟ اگر تحليل عقلى صحيح كرديد و نپسنديديد، آن وقت از دين رم كنيد. اصلًا نمى‏آيند گوش بدهند كه خدا، انبيا و ائمه عليهم السلام چه مى‏گويند. يا وقتى مى‏آيند، تحليل صحيحى نمى‏كنند، مى‏گويند: ديگر از اين حرف‏ها گذشته، دنيا، دنياى زيردريايى، سفينه‏هاى فضايى، اينترنت، ماهواره‏ها، اتم و اين همه تكنولوژى است.

زير دريايى و سفينه و اين‏ها چه ربطى به عدالت، مهر، كرم، عبادت و شكر ربّ و خدمت به خلق دارد؟ اين‏ها هستند كه مصالح ساختمان انسانيت هستند، اين‏ها با زير دريايى و تكنولوژى چه تضادّى دارند؟ چون دنيا از نظر تكنولوژى پيشرفت كرده است، بايد قرآن و حلال و حرام آن تعطيل شوند؟ اصلًا بين اين‏ها چه رابطه و پيوندى هست؟

دين، حقيقتى است كه ما را به دست‏يابى به تكنولوژى و علوم دعوت و انسان را از جهل و نادانى منع مى‏كند و تمام حرف دين اين است كه علم و پيشرفت شما بايد با اخلاق و رابطه صحيح با خدا و خلق، به ابزارى براى آخرت شما تبديل شود، نه اين كه ابزارى براى جنگ، خونريزى، غارت، تجاوز، گناهان پيشرفته و جديد، خيانت، ناامنى و در يك كلام به ابزارى براى اينكه انسان به حيوان درنده و خون‏خوار مبدل شود.