علامت باور واقعى

صاحب بصيرتى به من مى‏گفت كه آيات عذاب را هم روى منبرها قرائت مى‏كنى؟ گفتم : بله. گفت: كنار آيات عذاب، گريه هم مى‏كنى؟ گفتم: نه، گفت: پس چرا با اين زبان آلوده و چشم كور قرآن مى‏خوانى؟ مگر آيات عذاب را باور نكرده‏اى؟ اگر باور كرده‏اى، چرا ناله نمى‏زنى؟ در آن جا كه خداوند مى‏فرمايد :

 « و أَصْحَابُ الشِّمَالِ مَآ أَصْحَابُ الشِّمَالِ  * فِى سَمُومٍ و حَمِيمٍ »

 شكم شما را در قيامت از زقوم پر مى‏كنم كه يك قطره از آن را اگر به هفت دريا بزنم، يك موجود زنده در آن نمى‏ماند. گفتم: دعا كن كه از اين پستى نجات پيدا كنيم.

شيخ بهايى مى‏گويد :

اى باد صبا به پيام كسى

 چو به شهر خطاكاران برسى

بگذر به محله مهجوران

 وز نفس و هوا ز خدا دوران

آن گاه بگو به بهايى زار

 كاى نامه‏سياه خطا كردار

عمرت شده شصت و همان پستى

 از باده لهو و لعب مستى

 
گفتم كه مگر به سى برسى

 خود را دريابى و دانى چه كسى