دزد مال مردم نه دین مردم

روزی، یاران فضیلقافله‏اى را زدند كه اموال فراوانى داشت. فضيل هم روى سنگی نشسته بود و نگاه مى‏كرد. پس از اين‏كه بارها را باز كردند، در يكى از آن‌ها دستمال كهنه‌ای دیدند. فضيل گفت: اين را خودم باز می‌كنم. حتماً گوهر گران‏بهايى در اين دستمال كهنه پنهان است تا مردم به آن شک نکنند.

وقتى دستمال را پيش فضيل آوردند و او آن را باز كرد، ديد تكّه‌ای چرم است كه رويش آية الكرسى نوشته شده است. فكر كرد که مردم اين آيات را براى چه نوشته‏اند؟ سپس گفت: صاحبان اين مال پيش خود حساب كرده‌اند كه در اين مسير به دزدانی مثل ما بر مى‏خورند. از اين رو، آيه الكرسى را نوشته‌اند تا قرآن مالشان را بركت دهد و حفظ كند. بعد، همکارانش را صدا زد و گفت: اموال اين مردم را به آن‌ها پس بدهيد، براى اين‏كه ما دزد مال مردمیم نه عقيده و ايمان مردم. و ما اگر اين مال را ببريم، هم مالشان را برده‌ایم و هم عقيده‌شان را!

اين نوع نگاه و فکر انسان را حركت مى‏دهد، لذا بايد همواره فكر كرد كه عمل و سخنمان به‏گونه‏اى باشد كه دين مردم حفظ شود. بنابراین، اگر كار غلطى هم مى‏كنیم، جلوى مردم انجام ندهیم تا اعتمادشان سلب نشود. آری، اگر انسان با فكر كار كند، هيچ حقى باطل نمى‏شود.