حق بينى

در سوره‏ى مباركه‏ى مومنون ملاحظه مى‏كنيد الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ‏  ولى اين خشوع را در آيات ديگر، پروردگار تعميم داده (وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً) اينها سينه سپر بين مردم زندگى نمى‏كنند اينها در كمال خاكسارى و تواضع و فروتنى هستند آن كه اهل قرآن است و اهل قرائت و فهم و عمل به قرآن است اين گونه بار مى‏آيد يعنى از من بودن خارج مى‏شود و اتصال به حضرت حق پيدا مى‏كند، ديگر آن چشمى كه خودش را ببيند و آن چه را كه دارد ببيند، مالش را، علمش را، موقعيتش را ديگر نخواهد داشت، يك‏ حالت حق بينى برايش ايجاد مى‏شود، يك حالت يكتا بينى و يكتا نگرى برايش ايجاد مى‏شود و ديگر واقعاً براى خودش بعد از فهم قرآن و عمل به قرآن به هيچ عنوان هويتى قائل نخواهد شد.