ارزش محبت پروردگار در برابر پادشاهى عالم‏

روايتى لطيف را ديدم كه خيلى جالب است: به هر مؤمنى كه از دنيا مى‏رود، مى‏گويند: آيا علاقه دارى تو را برگردانيم؟ سؤال مى‏كند: مرا برگردانيد تا چه كار كنم؟ مى‏گويند: پادشاهى همه كره زمين را فقط به تو مى‏دهيم. مى‏گويد: مرا حتى لحظه‏اى برنگردانيد؛ چون كه آنجا وقتى به او مى‏گويند: پادشاهى همه كره زمين، مى‏بيند اين پادشاهى در مقابل كمترين آثار محبت پروردگار، هيچ ارزشى ندارد.

لازم است ما در مطالبى كه در قرآن و روايات درباره برزخ هست، در موقعيتى مناسب بحث كنيم. برزخ مقدمه قيامت است و خدا مى‏داند كه در برزخِ خوبان عالم چه خبر است. قيامت آنها كه جاى خود را دارد.

پس ملت؛ يعنى دين:

«وَ اتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبائِي إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ»

اما لازم است بدانيم كه حضرت ابراهيم عليه السلام كيست؟ در اينجا سه آيه را مطرح كرده‏اند كه پروردگار در اواخر سوره مباركه نحل، حضرت ابراهيم عليه السلام را نشان مى‏دهد. انسان مبهوت مى‏شود كه اين شخص چقدر محبت خدا را به طرف خود جلب كرده است كه خدا اين همه به او عنايت فرموده است؟

يكى از آثار محبتِ اين دين‏دارى و اقتداى به انبيا و وحى اين است كه: اين متابعت، روح را به نور تبديل مى‏كند. اين مسأله خيلى لطيف است، دو مورد از دلايل آن را بيان مى‏كنم.