بردبارى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله‏

پيامبر صلى الله عليه و آله سيزده سال در اوج مشكلات در مكه بودند، زنانِ مؤمن را مى‏گرفتند و با طناب به شتر مى‏بستند. شتر را در بيرون مكه و در سنگلاخ‏ها رم مى‏دادند تا بدن آنان ذره ذره مى‏شد و چيزى از آن نمى‏ماند. با مردان هم همين كار را مى‏كردند. ريگ‏ها را در آتش مى‏ريختند، داغ مى‏شد، مردم مؤمن را عريان و طناب پيچ مى‏كردند و روى ريگ‏ها مى‏غلتاندند.

پيغمبر صلى الله عليه و آله و يارانش را كه حضرت خديجه عليها السلام هم بين آنها بود، هزار شبانه روز در شعب ابى‏طالب حبس كردند. نان و آب نداشتند، مردم با آنها معامله، خريد و فروش نمى‏كردند. ابوطالب عليه السلام مورد احترام اهل مكه بود، نيمه‏هاى شب، پابرهنه، به دور از چشم دشمن از شعب بيرون مى‏رفت و يك مقدار نان خشك و مشك آبى تهيه مى‏كرد و براى انسان‏هاى در شعب ابى‏طالب مى‏آورد.

گاهى چهل يا پنجاه نفر يك نان يا خرما سهم آنها مى‏شد. اگر در حل مشكل عجله مى‏كردند، هرگز موفق نمى‏شدند. زيرا عجله در اين بود كه پيغمبر صلى الله عليه و آله سران مكه را بايد دعوت مى‏كرد و مى‏گفت: ما با شما سازش مى‏كنيم. من براى اسلام تبليغ نمى‏كنم. آنها هم مى‏گفتند: پس از شعب مى‏توانيد بيرون بياييد.