لطفا منتظر باشید

حسین اسرافیلی‏ دست حیدر

شد نوبت رزم بوفضایل 

آن ماه لقا، علی شمایل‏ 

آمد به ادب حضور خورشید 

تا کسب کند شکوه توحید 

تیغش به کمر، سپر به پشتش 

بشکوه علم میان مشتش‏ 

بلب‏تشنه و مشک روی دوشش 

پیغام‏پذیر هر دو گوشش‏ 

استاد به خیمه‏ی ولایت 

تا او مگرش کند عنایت‏ 

اذنی به صف نبرد گیرد 

از چهره‏ی دشت گرد گیرد 

در خیمه امام با برادر 

استاده ولی غمی برابر 

خورشید و قمر چو شد مقابل 

استاد چو بنده بو فضایل‏ 

یعنی که از او جز این نشاید 

در محضر حق سکوت باید 

آنجا که دو دل جدا ز هم نیست 

بین دو نگه اشاره کافیست‏ 

کردند سکوت هر دو، اما 

چشم و لبشان پر از سخنها 

او جز سخن خدا نفرمود 

این بار ارادتش بیفزود 

او کرد نگاه آتش‏افروز 

این گشت تمام شعله و سوز 

او راز خود آشکار میکرد 

با تیر نگه شکار میکرد 

این گشته شکار جلوه‏ی دوست

یعنی که نگاه دوست نیکوست‏ 

او کرده سکوت، اگر سخنهاست 

این در نگهش که: عشق تنهاست‏ 

او ساقی و این خمار ساقی 

تا میکده در کنار ساقی‏ 

او جام ولایش از بلاها 

این چشم و دلش پر از تمنا 

او میکند از نگاه پرهیز 

این تشنه، که: باز هم عطش‏ریز 

او مانده که این خمار سرمست 

چون گیرد جام عشق بی‏دست! 

این در نگهش که: دست اگر نیست 

از غیرت من دو چشم باقیست‏ 

او مست می و سبوی باقی 

این دیده به چشم مست ساقی‏ 

او جلوه‏ی حضرت خدایی 

این آینه‏ی خدانمایی‏ 

او قبله نمای اهل قرآن 

این جلوه‏پذیر مهر ایمان‏ 

او غرق نیاز و راز در خویش 

این سیر و سلوک عشق در پیش‏ 

او آینه‏دار باغ حیرت 

این یکه سوار دشت غیرت‏ 

او پاره‏ی قلب و جان زهرا 

این خادم آستان زهرا 

او بر سر عهد خود علی‏وار 

این عرصه عشق را علمدار 

کردند سکوت هر دو با هم 

اسباب عروجشان فراهم‏ 

در حیرت عشق، اشجع‏الناس 

ناگاه شکفت بغض عباس‏ 

چون ابر بهار گریه سرداد 

از گریه‏ی آسمان خبر داد 

در دیده نشست ابر پربار 

چون بر سر کوهسار رگبار 

هر چند که تشنه بود و بی‏آب 

از دیده روانه کرد سیلاب‏ 

تا آنکه امام عشق برخاست

و آن قد خمیده باز شد راست‏ 

کردش نگهی که ای پناهم 

ای در دل فتنه تکیه گاهم‏ 

بی دست تو این علم مماناد 

بی‏چشم تو این حرم مماناد 

تو دست منی و دست حیدر 

بی دست مبادت این برادر 

دور از تو من آشیان نخواهم 

بی‏روی تو من جهان نخواهم‏ 

ای من به فدای قامت تو 

بر غیرت و استقامت تو 

عباس که دید این عطایش 

افتاد چو سایه زیر پایش‏ 

تا سایه قرین نور گردید 

خود نور شد و طهور گردید 

در جلوه‏ی دوست تا فنا یافت 

چون مهر وجود او بقا یافت‏

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه