حسین اسرافیلی دست حیدر
شد نوبت رزم بوفضایل
آن ماه لقا، علی شمایل
آمد به ادب حضور خورشید
تا کسب کند شکوه توحید
تیغش به کمر، سپر به پشتش
بشکوه علم میان مشتش
بلبتشنه و مشک روی دوشش
پیغامپذیر هر دو گوشش
استاد به خیمهی ولایت
تا او مگرش کند عنایت
اذنی به صف نبرد گیرد
از چهرهی دشت گرد گیرد
در خیمه امام با برادر
استاده ولی غمی برابر
خورشید و قمر چو شد مقابل
استاد چو بنده بو فضایل
یعنی که از او جز این نشاید
در محضر حق سکوت باید
آنجا که دو دل جدا ز هم نیست
بین دو نگه اشاره کافیست
کردند سکوت هر دو، اما
چشم و لبشان پر از سخنها
او جز سخن خدا نفرمود
این بار ارادتش بیفزود
او کرد نگاه آتشافروز
این گشت تمام شعله و سوز
او راز خود آشکار میکرد
با تیر نگه شکار میکرد
این گشته شکار جلوهی دوست
یعنی که نگاه دوست نیکوست
او کرده سکوت، اگر سخنهاست
این در نگهش که: عشق تنهاست
او ساقی و این خمار ساقی
تا میکده در کنار ساقی
او جام ولایش از بلاها
این چشم و دلش پر از تمنا
او میکند از نگاه پرهیز
این تشنه، که: باز هم عطشریز
او مانده که این خمار سرمست
چون گیرد جام عشق بیدست!
این در نگهش که: دست اگر نیست
از غیرت من دو چشم باقیست
او مست می و سبوی باقی
این دیده به چشم مست ساقی
او جلوهی حضرت خدایی
این آینهی خدانمایی
او قبله نمای اهل قرآن
این جلوهپذیر مهر ایمان
او غرق نیاز و راز در خویش
این سیر و سلوک عشق در پیش
او آینهدار باغ حیرت
این یکه سوار دشت غیرت
او پارهی قلب و جان زهرا
این خادم آستان زهرا
او بر سر عهد خود علیوار
این عرصه عشق را علمدار
کردند سکوت هر دو با هم
اسباب عروجشان فراهم
در حیرت عشق، اشجعالناس
ناگاه شکفت بغض عباس
چون ابر بهار گریه سرداد
از گریهی آسمان خبر داد
در دیده نشست ابر پربار
چون بر سر کوهسار رگبار
هر چند که تشنه بود و بیآب
از دیده روانه کرد سیلاب
تا آنکه امام عشق برخاست
و آن قد خمیده باز شد راست
کردش نگهی که ای پناهم
ای در دل فتنه تکیه گاهم
بی دست تو این علم مماناد
بیچشم تو این حرم مماناد
تو دست منی و دست حیدر
بی دست مبادت این برادر
دور از تو من آشیان نخواهم
بیروی تو من جهان نخواهم
ای من به فدای قامت تو
بر غیرت و استقامت تو
عباس که دید این عطایش
افتاد چو سایه زیر پایش
تا سایه قرین نور گردید
خود نور شد و طهور گردید
در جلوهی دوست تا فنا یافت
چون مهر وجود او بقا یافت
English