توجه پيامبر به مشكل «ثوبان»

نوشته‏اند كه: پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله يك روز وارد مسجد شدند، اين «ثوبان» را ديدند كه گوشه مسجد نشسته، زانو به بغل گرفته، حالت غم و غصه دارد.

پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله هم انسانى نبود كه در مقابل وضع مردم بى‏تفاوت باشد. البته اين طور هم نبود كه حالا هر مشكلى كه براى كسى پيش مى‏آمد، پيغمبر عزيز اسلام صلى‏الله‏عليه‏و‏آله دستشان باز بود كه همان وقت مشكل را حل كنند.

گاهى نعمتى در اختيارشان بود، و مشكل را حل مى‏كردند، گاهى به مردم مى‏فرمودند: مشكل اين برادر مؤمنتان را حل كنيد. گاهى از طريق غنائم جنگى مشكل مردم را حل مى‏كردند. گاهى از زحمات و دست‏رنج خودشان مشكل مردم را حل مى‏كردند. گاهى هم امكان حل مشكل نبود، با يك چهره باز و آرام، با يك لب متبسم، با كنار هم گذاشتن يك سلسله كلمات محبت‏آميز و عاشقانه، دل سائل را آرامش مى‏دادند و چهره غمناك مراجعه كننده را باز مى‏كردند.

دنيا دار مشكلات و بلاها

بناى دنيا هم با بناى آخرت فرق مى‏كند. به قول وجود مبارك اميرالمؤمنين عليه‏السلام

« الدنيا دارٌ بالبلاء محفوفةٌ و بالغدر معروفة »

از سر و روى زندگى، از زمان حضرت آدم عليه‏السلام تا حالا مثل باران بهار بلا ومشكل مى‏باريده و سختى توليد مى‏شده؛ مردم دچار امراض لاعلاج، ورشكستگى، خانه خرابى، كم پولى، داغ فرزند، داغ اولاد و شوهر و زن و برادر، داغ پدر و مادر، يتيم شدن بچه‏ها، مقدارى از اين بلاها كه اصلاً علاجى ندارد و در دنيا جايگزين هم ندارد، مقدارى هم چاره دارد كه حالا يا خود انسان بعد از مدتى كار كردن و زحمت كشيدن دردش را علاج مى‏كند، يا برادران مؤمن به امر پروردگار بايد درد دردمندان را علاج كنند.

حالا اين انسان كريمى كه نمى‏تواند در كنار غم ديگران بى‏تفاوت باشد، سؤال مى‏كند: گرفته‏اى، غصه‏اى دارى؟ علت غصه‏اش را مى‏گويد. چقدر خوب است كه انسان غصه همين مسائل را در دنيا داشته باشد.

اين كه در روايات ما هم وارد شده، يكى از آثار وجود مؤمن، حزن و غم است، علتش اين است كه مؤمن هميشه متذكر واقعيات عالم بعد است، طبيعتا نسبت به اين واقعيات، از ترس اين كه كم نياورد، غصه مى‏خورد.

عرض كرد: يا رسول الله! به فكر آخرت بودم، من يك دلى غرق در عشق شما دارم، و به خاطر اين عشقم، جدايى از وجود مقدس شما را اصلاً تحمل ندارم، نه در دنيا و نه در آخرت.