نشانه‏هاى افراد بصير

از نظر قرآن مجيد و روايات، فرد بصير به همه حريم‏هاى حق راه پيدا كرده است. ازاين‏رو، آنچه با چشم سر و چشم دل مى‏بيند حقيقت محض است؛ اگر حلال و حرام خدا را مى‏بيند، همه آثار حلال و حرام‏چه آثار دنيوى و چه آثار اخروى‏را مشاهده يا لمس مى‏كند. امير مؤمنان على، عليه السلام، در نهج البلاغه، در بخش‏هاى آغازين خطبه متقين، درباره اين‏گونه «لمس كردن» ها مى‏فرمايد:

«و هم و الجنة كمن رآها و هم فيها منعّمون».

نسبت آنان با بهشت چنان است كه انگار آن را مى‏بينند و از نعمت‏هايش بهره‏مندند.

اين عبارت به ارتباط اهل تقوا با دنيا اشاره دارد و در رابطه با آخرت آنان نيست. يعنى آنان با وجود اين‏كه در دنيا زندگى مى‏كنند، بهشت را مى‏بينند و از نعمت‏هاى آن بهرمند مى‏شوند. بارى، نماز و ديگر عبادات ايشان در دنيا به منزله بهشت آخرتى آنان است، زيرا ورود به بهشت در گرو همين عبادات دنيوى است. در روز قيامت، وقتى بهشتيان پا به بهشت مى‏گذراند، مى‏گويند:

«هذا الذى رزقنا من قبل».

اين همان است كه از پيش روزى ما نموده بودند.

ايشان بهشت و نعمت‏هاى آن را با عبادات خود در دنيا لمس و حس كرده‏اند. پيامبر گرامى اسلام، صلى اللّه عليه و آله، درباره اين گروه مى‏فرمايد: عبادت‏هاى اينان عاشقانه است و ذاتا اطاعت و نماز را محبوب، و گناه را منفور مى‏دانند. اينان، وقتى همه مردم دنيا از گناه لذت مى‏برند، نه فقط از گناه لذت نمى‏برند، از آن به شدت نفرت دارند.

خلاصه، اين دسته مى‏توانند لايه‏هاى زيرين حقيقت را مشاهده كنند؛ براى مثال، وقتى به پيامبر مى‏نگرند، وى را پيامبر مى‏بينند. نگاه‏

آنان مانند نگاه ابو لهب نيست كه از پيغمبر بيگانه باشد. او پيامبر را پيامبر نمى‏ديد. در نتيجه، به آخرين فرستاده خدا اشاره مى‏كرد و به مردم مى‏گفت: اين يتيم برادر من است، پس ضرورتى ندارد سخن او را بپذيريم. وى افراد را تحريك مى‏كرد پيامبر، صلى اللّه عليه و آله، را كتك بزنند يا به قتل برسانند. علت اين مساله فقط مى‏تواند كورى باطن او باشد؛ چراكه بصير پيامبر را پيامبر، خدا را خدا، بت را ناتوان، شيطان را دشمن و زيان‏بار، و فرهنگ‏هاى غلط را باطل مى‏يابد و در نهايت، قيامت را در همين دنيا جستجو مى‏كند.

بصير در اين دنيا زندگى مى‏كند اما در آخرت به سر مى‏برد، كليه حقايق را لمس مى‏كند و مكشوف مى‏يابد، و به حريم‏هايى راه پيدا مى‏كند كه ديگران از ورود به آن حريم‏ها بازداشته شده‏اند. حضرت امير مؤمنان على، عليه السلام، در كلامى تكان‏دهنده مى‏فرمايند:

«لو كشف الغطاء ما از ددت يقينا».

اگر همه پرده‏ها را كنار بزنند، چيزى بر يقين من اضافه نخواهد شد (چون براى من، پرده‏اى براى كنار رفتن باقى نمانده است).

در ادبيات عرب، هرچه بعد از حرف «لو» قرار مى‏گيرد ممتنع است.

بنابراين، وقتى حضرت على، عليه السلام، مى‏فرمايند اگر همه پرده‏ها را كنار بزنند، يعنى پرده‏اى نيست كه كنار بزنند؛ زيرا ايشان به تمام حريم‏هاى غيب و شهود پروردگار مهربان عالم راه پيدا كرده‏اند و هرچه مى‏گويند براساس مشاهده و لمس است. پس حق ايشان است كه امام كل عالم باشند و حق كل عالم است كه به ايشان اقتدا كنند.