خلوصى شگفت‏آور

يكى از علماى بااخلاص و عاشق اهل بيت، كه سالها با او انس داشتم، و از اخلاق و رفتارش درسها گرفتم برايم نقل كرد، زمانى كه از تهران‏

براى تحصيل علوم الهى وارد قم شدم، رياست حوزه با مرحوم آيت‏اللّه العظمى حاج شيخ عبدالكريم حائرى بود.

پس از مدتى به حاج شيخ معرفى شدم، كه در ذكر مصائب اهل بيت و شور و حال وصفى خاص دارم، از من خواست در مواقع معين براى وى متذكر مصائب اهل بيت شوم.

كم كم به اين معنا شناخته شدم و افتخار مى‏كردم كه در صف ذاكران حضرت حسين (عليه السلام) هستم.

روز پنج‏شنبه‏اى مرا به منزل يكى از علماى بزرگ كه در پائين شهر منزل داشت بردند، از من درخواست منبر شد، دقايقى در رابطه با چند جمله نهج‏البلاغه درباره مرگ صحبت كردم، صاحب خانه بسيار گريست، تا پايان مجلس هم گريه مى‏كرد، از من دعوت شد پنج‏شنبه ديگر هم به آنجا بروم، رفتم، به من گفتند سهل‏تر و عادى‏تر سخن بگو، زيرا اين مرد بزرگ وقتى بياد مطالب هفته پيش مى‏افتد به شدّت گريه مى‏كند، سپس داستانى از اخلاص او برايم گفتند كه بهت‏آور بود.

مجرّد زندگى مى‏كرد، اصرار ما براى ازدواج او فايده نداشت، پس از مدتى به قبول ازدواج تن داد، خانم جوانى كه ازدواج نكرده بود به او پيشنهاد شد، يك بار بنا بر اصول فقهى وى را ديد، ولى پاسخ او منفى بود، پس از مدتى شنيديم با بيوه‏اى سياه‏چهره، زشت و داراى سه فرزند ازدواج كرده است، غرق تعجب شديم، علت آن را خواستيم، فرمود باكره اول را ديدم، پسنديدم، هر چه كردم نيت خود را در اين ازدواج خالص كنم، و به خاطر خدا قدم بردارم ميسر نشد، از او گذشتم، اين خانم را ديدم، شوهرمرده بود، نان‏آور نداشت، سه يتيم براى او

مانده بود، كسى حاضر به ازدواج با او نبود، در اينجا زمينه خلوص نيت يافتم، للّه ازدواج كردم، بهره واقعى آن در قيامت نصيبم مى‏شود!!

اميرالمؤمنين (عليه السلام) فرمود:

طُوبى لِمَن اخْلَصَ لِلّهِ عَمَلَهُ وَ عِلْمَهُ وَحُبَّهُ وَ بُغْضَهُ وَاخْذَهُ وَتَرْكَهُ، وَكَلامَهُ وَصَمْتَهُ وَفِعْلَهُ وَقَوْلَهُ.

خوشابه حال كسى كه عمل و علم و محبت و كينه، و گرفتن و نگرفتن و سخن و سكوت، و حركت و گفتارش را براى خدا خالص كند.

و نيز فرمود:

الْاخْلاصُ اشْرَفُ نِهايَه.

اخلاص شريفترين فرجام است.

و فرمود:

فِى الْاخْلاصِ يَكُونُ الْخَلاصُ.

رهائى در اخلاص است.

و فرمود:

الْاخْلاصُ مِلاكُ الْعِبادَهِ.

اخلاص ملاك و قوام عبادت است.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

طُوبى لِلْمُخْلِصينَ أُولئِكَ مَصابيحُ الْهُدى، تَنْجَلى عَنْهُمْ كُلُّ فِتْنَه ظَلْماءَ.

خوشا به حال مخلصين، آنان چراغ‏هاى هدايتند، هر فتنه و تاريكى از آنان زدوده مى‏شود.

امام عسگرى (عليه السلام) در ارزش بسيار والاى اهل اخلاص فرمود:

لَوْ جُعِلَتِ الدُّنْيا كُلُّها لُقْمَهً واحِدَهً وَلَقَّمْتُها مَنْ يَعْبُدُ اللّهَ خالِصاً لَرَأَيْتُ انّى مُقَصِّرٌ فى حَقِّهِ.

اگر تمام دنيا را يك لقمه كنم، و آن را به كسى كه به اخلاص، خدا را عبادت مى‏كند بخورانم، نظرم اين است كه در حقّش كوتاهى كرده‏ام.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

اخْلِصُوا اعْمالَكُمْ لِلّهِ فَانَّ اللّهَ لايَقْبَلُ الّا ما خُلِّصَ لَهُ.

تمام اعمال خود را براى خدا خالص كنيد، همانا خداوند جز آنچه براى او خالص قرار داده شده قبول نمى‏كند.

على (عليه السلام) فرمود:

ضاعَ مَنْ كانَ لَهُ مَقْصَدٌ غَيْرُ اللّهِ.

ضايع شد كسى كه مقصدى غير خدا دارد.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

تَمامُ الْاخْلاصِ اجْتِنابُ الْمَحارِمِ.

همه اخلاص، پرهيز از همه محرمات الهى است.

اگر حاكميت هوا، و شهوات و غرائز، و چشم همچشمى، و دلبستگى خارج از حد به امور مادى، و غفلت در كار نباشد، گل اخلاص در هر عملى از گلستان باطن شكوفا مى‏شود، و بوى خوشش تمام فضاى زندگى را پر مى‏كند.

وه كه چه نيكوست زندگى زن و مردى كه بناى ازدواج را بر پايه اخلاص گذاشتند، و در مسير زندگى هم در عين همه محدوديت‏ها خلوص را ادامه مى‏دهند.

قل انّ صلاتى و نسكى و محياى و مماتى للّه ربّ العالمين.

اى رسول من اعلام كن، همانا نماز و همه حركات و زندگى و مرگ من خالص براى خدا است كه مالك همه جهانيان است.

ريا و خودنمائى در واجبات موجب بطلان، و در امور مباحه علت كم‏شدن ارزش و قيمت عمل است.

بى‏گناه از اين كفر است.