هدايت تكوينى و تشريعى - جلسه بیست و ششم (1) – (متن کامل + عناوین)

بهشت و آخرت  در دست پيامبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله

مهديه تهـران دهه دوم صفر 1365

الحمدلله رب العالمين و صلّى الله على جميع الانبياء والمرسلين و صلّ على محمد و آله الطاهرين.

قرآن مجيد مى‏فرمايد: آزادى يا گرفتارى مردم در روز قيامت در گرو شخص پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله است. اگر مردم در محشر آزاد باشند و بتوانند وارد بهشت بشوند، از بركت پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به بهشت مى‏رسند. و اگر اهل جهنم باشند، باز به خاطر پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله اهل جهنم مى‏شوند.

شكايت پيامبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله از امت خود در قيامت

آيه اوّل:

« وَقَالَ الرَّسُولُ يَـرَبِّ إِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوا هَـذَا الْقُرْءَانَ مَهْجُورًا »[1]

اين آيه شكايت و درد دل پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله از يك عده‏اى مرد و زن در روز قيامت است كه خدا نقل مى‏كند: فرياد پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله بلند مى‏شود كه: خدايا! آنهايى كه 
مى‏گفتند ما ملت و امت پيغمبر هستيم، قرآن را مهجور و متروك قرار دادند.[2]

محاسبه حساب هر امتى با پيامبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله خود

آنهايى كه از امت موسى و عيسى و ابراهيم  عليهم‏السلام هستند، خداوند مى‏فرمايد كه حسابشان با پيغمبر خودشان است، ما هر طايفه‏اى را با پيغمبر خودش روبرو مى‏كنيم، و آن طايفه را محاكمه مى‏كنيم.

يك عده‏اى مرد و زن با اين همه زحمتى كه من در مدت بيست و سه سال نبوت و رسالتم كشيدم. معلم و هادى اين مردم بودم. من خودم كه نيامدم بگويم: من معلم شما هستم. تو مرا انتخاب كردى كه معلم مردم باشم. اما از اين عده‏اى كه قدر زحمات مرا ندانستند و ارزشى براى آن همه رنج من قائل نشدند، تعاليم مرا پشت سر انداختند و هر طورى كه دلخواه خودشان بود زندگى كردند، اين‏ها را در دادگاه قيامت جمع كن و بپرس چرا؟

عذر نداشتن در برابر خدا

«اجريتَ علىَّ حكماً اتبعت فيه هوى نفسى و لم احترس فيه من تزيين عدوى فغرّنى بما اهوى و اسعده على ذلك القضاء فتجاوزتُ بما جرى من ذلك بعضَ حدودك و خالفتُ بعضَ اوامرك فلك الحجة علىّ فى جميع ذلك و لا حجة لى فيما جرى علىّ فيه قضائك و ألزمنى حكمك و بلائك»[3]

اين گفتار اميرالمؤمنين  عليه‏السلام است كه در دادگاه قيامت، نسبت به هر گناه، تخلف، ظلم، ستم، دست درازى و گناهان مربوط به شهوات شكم، گوش، مال و معاشرت از من سؤال بكنى كه: على! چرا اين كار را كردى؟ من يك عذر قابل قبول به تو نمى‏توانم ارائه بدهم.

قابل توجيه بودن تقصير در دنيا

گاهى من مرتكب كارى مى‏شوم، بعد در مقابلش يك عذر محكمه پسند مى‏آورم. مرا به دادگاه ببرند، مى‏گويند: چرا نماز صبح را نخواندى؟ مى‏گويم: من چندين سال است كه اهل نماز هستم، اما جدى جدى اين بار از خواب بيدار نشدم.

اين عذر را خود خدا و پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله هم قبول كرده‏اند، عقل و منطق هم قبول 
دارند. اين قابل پسند است.

يا مى‏گويند: شما چرا نمازتان را نشسته خواندى؟ من يك نسخه از جيبم در مى‏آورم، مى‏گويم: ببينيد، اين دكتر متخصص گفته ايستاده نماز خواندن براى شما ضرر دارد، معذورم.

غير قابل توجيه بودن تقصير در قيامت

اما در دادگاه قيامت، منهاى مسائلى كه خود فقه و خدا و پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مهر زده‏اند كه عذر است، امام على  عليه‏السلام مى‏گويد: هيچ انسانى قدرت اقامه عذر قابل قبول را ندارد.

پرونده انسان را نشان مى‏دهند: آقا شما بايد هفتاد سال در دنيا مى‏ماندى، يكسال آن را خودت به علت سيگار كشيدن كم كردى، شما چرا اينقدر دود وارد ريه خود كردى؟ تمام منافذ ريه را بستى تا خفه شدى و مردى. اين يكسال را به چه علت نابود كردى؟

اينجا عذر قابل قبول چيست؟ مگر دود خوراكى بود؟ مگر دود عسل يا شير يا هواى آزاد بود؟

خدا مى‏گويد: من تو را خلق كرده بودم كه هفتاد سال در اين دنيا خير و منفعت داشته باشى و گره باز كنى، عبادت كنى و به داد مردم برسى، تو چرا اين قدر خودت را بدبخت كردى و بعد هم مزاحم مردم شدى؟ عذر قابل قبول ندارد.

شما اى جوان! چرا با كنترل نكردن شهوات اين قدر به خودت لطمه زدى؟ امام على  عليه‏السلام مى‏فرمايد: يك نفر در مقابل گناهانش در روز قيامت نمى‏تواند عذر 
بياورد. وقتى پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله درد دل كرد كه خدايا! از اين مردم بپرس: چرا؟ آن وقت همه محكوم مى‏شوند، الا آنهايى كه معلمى پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله را قبول كردند و با تعليمات پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله حركت كردند.

سختى جبران زحمات انبيا و اوليا براى دين

گر چه گذشتن از اين پول، زن، سيگار، ربا، ترياك، فيلم، ويدئو، دروغ، تهمت، دزدى، رشوه و اين چيزها سخت است، اما انبيا  عليهم‏السلام صد برابر بيشتر از ما سختى كشيدند. پس ارزش داشته كه سختى را تحمل كرده‏اند.

سختى كشيدن كه عقلى نيست، ولى وقتى كه پاى مسأله آدم شدن و تكامل و رشد الهى در ميان آمد، آدم كربلا هم مى‏رود، تكه تكه هم مى‏شود، چهل منزل اسيرى و تازيانه و كتك مى‏خورد، ناسزا و فحش مى‏شنود، سر بازارهاى كوفه مى‏گردد، سربريده جلوى محملش مى‏گذارند، اما تحمل مى‏كند.

زينب  عليهاالسلام كه زين العابدين  عليه‏السلام به او مى‏گويد:

«عالمة غير معلمة»[4]

اى درس نخوانده‏اى كه خدا همه علمها را به تو داده است! اى زن ملكوتى! اى دارنده مقام الهى! اى عمه بزرگوار من! اى خبر دهنده از آينده و غيب! آن وقت چنين زنى كه صد هزار مرجع تقليد ما با همه عظمتشان از نظر شخصيتى به 
او نمى‏رسند، اين خانم را سوار بر محمل بى روپوش مى‏كنند، سربريده برادرش در مقابلش، آن زن خرما وسط نان گذاشته، آورده به حضرت زينب  عليهاالسلام مى‏گويد: اين صدقه را بگير! دعا كن ما يك مشكلى داريم، رفع بشود.

حالا شما ببينيد تحمل اين مسأله چقدر سخت است؟

زينب  عليهاالسلام، را با زين العابدين  عليه‏السلام و حضرت سكينه و زن و بچه‏ها، وارد سالن يزيد كردند. چشم اين زن و بچه به يزيد افتاد ـ يزيد سگ‏باز و ميمون باز، شهوت ران ـ ديدند جلوى او از آن شيشه‏هاى زيباى آب‏جو و شراب چيده‏اند و سر بريده ابى عبدالله  عليه‏السلام را وسط اين شيشه‏هاى مشروب گذاشته بودند.

اين چقدر تحمل مى‏خواهد؟ عجيب است كه اين زن و بچه از كربلا تا شام نمردند و دق نكردند. خدا آنها را نگهداشت.

تحمل سختى‏ها براى عمل به دين

آنان اين همه سختى‏ها را براى ديندار بودن، تحمل كردند.[5] زنا نكنيم، به ناموس پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهدست نزنيم، مال همديگر را حلال و حرام نكنيم، خانه دل همديگر را خراب نكنيم، ترياكى و هروئينى نشويم.

جوان فرورفته در چاه خود ارضايى

يك جوانى را به نزد دكتر فرستادم،گفتم: من نمى‏دانم اين چه مريضى‏اى دارد، او را معالجه كن. رفت، معاينات زيادى كرد،برگشت. دكتر را در كوچه ديدم، گفتم:اين مريض چه شد؟ گفت: اين مريض از علاجش گذشته است. او اعصاب، چشم، قدرت حافظه و مفاصلش ويران شده است.

گفت: اين از پانزده سالگى بسيار نسبت به خودش اِعمال شهوت كرده است، اصلاً هيچ چيز از او نمانده است. من چه چيزش را معالجه بكنم؟[6]

 پی نوشت ها:

[1] ـ فرقان 25 : 30؛ «و پيامبر [ درقيامت ] مى‏گويد : پروردگارا ! همانا قوم من اين قرآن را متروك گذاشتند !»

[2] ـ الكافى: 8/307، حديث 479؛ «قَالَ أَمِيرُ الْمُؤمِنِينَ  عليه‏السلام قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‏سَيَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ لاَ يَبْقَى مِنَ الْقُرْآنِ إِلاَّ رَسْمُهُ وَ مِنَ الاْءِسْلاَمِ إِلاَّ اسْمُه ُيُسَمَّوْنَ بِهِ وَ هُمْ أَبْعَدُ النَّاسِ مِنْهُ مَسَاجِدُهُمْ عَامِرَةٌ وَ هِيَ خَرَابٌ مِنَ الْهُدَى فُقَهَاءُ ذَلِكَ الزَّمَانِ شَرُّ فُقَهَاءَ تَحْتَ ظِلِّ السَّمَاءِ مِنْهُمْ خَرَجَتِ الْفِتْنَةُ وَ إِلَيْهِمْ تَعُودُ.»

بحار الأنوار: 82/54، باب 23، حديث 46؛ «الْعِلَلُ، وَ الْعُيُونُ، عَنْ عَبْدِ الْوَاحِدِ بْنِ عُبْدُوسٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ قُتَيْبَةَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ عَنِ الرِّضَا  عليه‏السلام فَإِنْ قَالَ فَلِمَ أُمِرُوا بِالْقِرَاءَةِ فِي الصَّلاَةِ قِيلَ لِئَلاَّ يَكُونَ الْقُرْآنُ مَهْجُوراً مُضَيَّعاً وَ لِيَكُونَ مَحْفُوظاً مَدْرُوساً فَلاَ يَضْمَحِلَّ وَ لاَ يُجْهَل.»

معانى الأخبار: 117، حديث 1؛ وسائل الشيعه: 4/300، باب 2، حديث 5208؛ «عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ الصَّادِقِ  عليه‏السلام أَنَّهُ قَالَ إِنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حُرُمَاتٍ ثَلاَثاً لَيْسَ مِثْلَهُنَّ شَيْءٌ كِتَابُهُ وَ هُوَ حِكْمَتُهُ وَ نُورُهُ وَ بَيْتُهُ الَّذِي جَعَلَهُ قِبْلَةً لِلنَّاسِ لاَ يَقْبَلُ مِنْ أَحَدٍ تَوَجُّهاً إِلَى غَيْرِهِ وَ عِتْرَةُ نَبِيِّكُمْ  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله.»

[3] ـ المصباح للكفعمي: 555؛ البلدالأمين: 189، دعاى كميل.

[4] ـ الاحتجاج: 2/305؛ بحار الأنوار: 164/45، باب 39، حديث 7؛ «... فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ يَا عَمَّةُ اسْكُتِي فَفِي الْبَاقِي مِنَ الْمَاضِي اعْتِبَارٌ وَ أَنْتِ بِحَمْدِ اللَّهِ عَالِمَةٌ غَيْرُ مُعَلَّمَةٍ فَهِمَةٌ غَيْرُ مُفَهَّمَةٍ إِنَّ الْبُكَاءَ وَ الْحَنِينَ لاَ يَرُدَّانِ مَنْ قَدْ أَبَادَهُ الدَّهْرُ فَسَكَتَتْ... .»

[5] ـ نهج البلاغه: خطبه 26؛ به خاطر حفظ دين اميرالمؤمنين  عليه‏السلام هر سختى را به جان مى پذيرد لذا مى‏فرمايد: «فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَيْسَ لِي مُعِينٌ إِلاَّ أَهْلُ بَيْتِي فَضَنِنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمَوْتِ وَ أَغْضَيْتُ عَلَى الْقَذَى وَ شَرِبْتُ عَلَى الشَّجَا وَ صَبَرْتُ عَلَى أَخْذِ الْكَظَمِ وَ عَلَى أَمَرَّ مِنْ طَعْمِ الْعَلْقَمِ و منهاوَ لَمْ يُبَايِعْ حَتَّى شَرَطَ أَنْ يُؤتِيَهُ عَلَى الْبَيْعَةِ ثَمَناً فَلاَ ظَفِرَتْ يَدُ الْبَائِعِ وَ خَزِيَتْ أَمَانَةُ الْمُبْتَاعِ فَخُذُوا لِلْحَرْبِ أُهْبَتَهَا وَ أَعِدُّوا لَهَا عُدَّتَهَا فَقَدْ شَبَّ لَظَاهَا وَ عَلاَ سَنَاهَا وَ اسْتَشْعِرُوا الصَّبْرَ فَإِنَّهُ أَدْعَى إِلَى النَّصْرِ.»

[6] ـ الكافى: 7/265، باب النوادر، حديث 25؛ «عَنْ طَلْحَةَ بْنِ زَيْدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ  عليه‏السلام قَالَ إِنَّ أَمِيرَ الْمُؤمِنِينَ  عليه‏السلام أُتِيَ بِرَجُلٍ عَبِثَ بِذَكَرِهِ فَضَرَبَ يَدَهُ حَتَّى احْمَرَّتْ ثُمَّ زَوَّجَهُ مِنْ بَيْتِ الْمَالِ.»

بحار الأنوار: 76/95، باب 80، حديث 1؛ «عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ  عليه‏السلام يَقُولُ ثَلاَثَةٌ لا يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ... وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ النَّاتِفُ شَيْبَهُ وَ النَّاكِحُ نَفْسَهُ وَ الْمَنْكُوحُ فِي دُبُرِهِ.»

وسائل الشيعه: 28/364، باب 3، حديث 34978؛ «أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى فِي نَوَادِرِهِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ سُئِلَ الصَّادِقُ  عليه‏السلام عَنِ الْخَضْخَضَةِ فَقَالَ إِثْمٌ عَظِيمٌ قَدْ نَهَى اللَّهُ عَنْهُ فِي كِتَابِهِ وَ فَاعِلُهُ كَنَاكِحِ نَفْسِهِ وَ لَوْ عَلِمْتَ بِمَا يَفْعَلُهُ مَا أَكَلْتَ مَعَهُ فَقَالَ السَّائِلُ فَبَيِّنْ لِي يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ فِيهِ فَقَالَ قَوْلُ اللَّهِ فَمَنِ ابْتَغى وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ وَ هُوَ مِمَّا وَرَاءَ ذَلِكَ فَقَالَ الرَّجُلُ أَيُّمَا أَكْبَرُ الزِّنَا أَوْ هِيَ فَقَالَ هُوَ ذَنْبٌ عَظِيمٌ قَدْ قَالَ الْقَائِلُ بَعْضُ الذَّنْبِ أَهْوَنُ مِنْ بَعْضٍ وَ الذُّنُوبُ كُلُّهَا عَظِيمٌ عِنْدَ اللَّهِ لِأَنَّهَا مَعَاصِيَ وَ أَنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ مِنَ الْعِبَادِ الْعِصْيَانَ وَ قَدْ نَهَانَا اللَّهُ عَنْ ذَلِكَ لِأَنَّهَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ وَ قَدْ قَالَ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا إِنَّما يَدْعُوا حِزْبَهُ لِيَكُونُوا مِنْ أَصْحابِ السَّعِير.»

ادامه دارد . . .