اشراف قلب به بدن

امام صادق عليه‏ السلام مى‏فرمايد: قلب براى مملكت بدن به منزله سد و منبع آب است. اين منبع به تمام مملكت هستى اشراف دارد. اگر قلب جايگاه مرض شود، اين مرض به همه اعضا و جوارح پخش مى‏شود، قلب مريض شهوت را مريض مى‏كند، قلب مريض زبان و دست و گوش و چشم را مريض مى‏كند و اين مرض اگر ادامه پيدا كند و معالجه نشود، مهر ختم به آن خواهد خورد.[4]

« خَتَمَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَ عَلَى سَمْعِهِمْ وَ عَلَى أَبْصَـرِهِمْ غِشَـوَةٌ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ »[5]

 اما اگر به اين محبوب الهى، غذاى الهى برسد، با رسيدن غذاى الهى به اين محبوب الهى، قلب به نور معرفت روشن مى‏شود، وقتى به نور معرفت روشن شد، از پس معرفت، عشق به خدا به وجود مى‏آيد و عاشق به خدا را از هيچ حركتى به طرف خدا نمى‏توان متوقف كرد.